Oscar Alexander — Uit den ouden doosch

Yay! Ruzie!

23-09-2004

Eigenlijk is het een feestje waard, want het is de eerste keer dat Sanne ik goed ruzie hadden. Niet met schreeuwen enzo hoor, zo zijn we niet... Sanne slikt het in en huilt het uit, terwijl ik met allerlei kromme redenaties de boel goed probeer te praten. Uiteindelijk heeft Sanne vaak gelijk, biedt ik als een heer mijn verontschuldigingen aan, en leven we gelukkig verder.

Vandaag liep het iets anders. Feit is namelijk dat ik al tijden geen eigen fiets meer heb en zolang de fiets van mijn schoonmoeder leen. Toen ik dus accoord kreeg op het aanpassen van de eerder dit jaar door mij gemaakte Restaurantkaart voor € 250, dacht ik wat extra financiëring voor mijn nieuwe fiets te hebben gevonden. Bovendien had ik in het verleden nog wat freelance werkzaamheden verricht voor JustDesign (à € 520) die eind deze maand ook uitbetaald zouden worden. Daarnaast hebben we maandelijks de ruimte om ongeveer € 100 per persoon uit te geven aan van alles en nog wat. Kortom: cash injection! Dat mailde ik Sanne enthousiast en iets minder enthousiast mailde Sanne mij terug dat we nodig moesten sparen om wat geld achter de hand te hebben voor calamiteiten.

Toen ik thuis kwam lag er een lijstje op tafel met daarop een overzicht van mijn en haar € 100+ uitgaven. Dat was best even schrikken; GameBoys, camera's, Xbox, games, iPod, iMac, laptop, GSMs, en ga zo maar door. Terwijl Sanne's uitgaven en bijdragen veelal dingen waren waar we samen profijt van hadden, zoals de inrichting van ons appartement, de bruiloft enzovoort. Ik zag ineens in dat ik eigenlijk best egoïstisch met mijn geld omging in een tijd dat we goed op de kleintjes moeten letten. Enfin, we hebben het uitgepraat en opgelucht zei Sanne (om de sores een beetje te compenseren): "Laten we naar die zaak gaan waar je toen die koele (Meltin' Pot) broeken zag!". Ik twijfelde even of dit wel verstandig was, maar we gingen.

Na daar diverse broeken te hebben gepast bleken ze eigenlijk allemaal niet echt het prijskaartje waard te zijn (€ 109 tot € 119). Dus gingen we verder, op zoek naar schoenen of een broek. De schoenen (bruine, hoge Quicks) waren nergens meer in mijn maat en wat broeken betreft had De Rode Winkel wel wat hangen, maar ook daar werden we niet echt wild van de pasvorm. Bovendien ben ik een ouderwetse wijde-pijpen hippie, terwijl het inmiddels alweer een beetje passé is. Bij de Factory hadden ze één broek hangen van Diesel die helemaal was wat ik zocht. Kleur, detail en pasvorm waren perfect (de naam, Zathan, iets minder, hehe), alleen het prijskaartje was erg bitter: € 169. Verblind door de frustratie van het niets-kunnen-vinden heb ik de broek afgerekend en tegelijk met het afrekenen gleed Sanne weer langzaam af naar alarmfase rood. Terug naar huis fietste Sanne stevig door en zei geen woord. Een paar keer heb ik overwogen rechtsomkeert te maken en de broek weer terug te brengen uit angst voor een echtscheiding...

Thuis stormde Sanne de slaapkamer in en ging op bed liggen. Ik volgde haar, gaf haar een kusje en zei dat ik de broek geen seconde zou dragen en morgen mijn geld terug zou halen, waarna ik de kamer weer verliet. Toen Sanne even later uit bed kwam om nog wat huiswerk te doen hebben we het uitgepraat. Uiteindelijk wilde Sanne graag dat ik de broek hield, omdat we 'm allebei zo mooi vonden. Toch had ze weer gelijk. Ik hou van haar :)

Oh ja, en André Hazes is de pijp uit. Volgens de nieuwslezer zou iedere Nederlander wel een CD van Hazes in huis hebben, maar ik vrees dat ik een uitzondering ben.