Oscar Alexander — Uit den ouden doosch

Verbijstering

02-03-2005

De meeste religieuze gemeentes hebben naast de gebruikelijke zondagochtend-samenkomsten vaak ook een avondje waar de jeugd bijeenkomt om op een gezellige, informele manier geloofskwesties te behandelen. Af-en-toe een film, maar altijd onder het genot van frisdrank, chips en vrij van door traditie ingesleten termen. De gemeente waar ik mezelf onder schaar had ook zulke jeugdavonden. Om te zorgen dat er niet teveel van het voor die avond vastgestelde onderwerp wordt afgeweken, zijn er zogenaamde jeugdleiders. Vaak relatief jonge mensen met affiniteit voor jongeren. In ons geval waren dat Mark en Bernice; een getrouwd stel van begin dertig met twee kinderen.

Bijna twee maanden geleden, op 4 januari, om precies te zijn, ontvingen veel mensen een verontrustende e-mail waarin stond dat Mark betrokken was geraakt bij een motorongeluk en in zéér kritieke toestand op de intensive care lag. Zijn hele lichaam lag in de kreukels en zijn situatie was, medisch gezien, uitzichtloos. Binnen no-time werden er zogenaamde gebedsketens gestart, waarbij er vrijwel rond de klok gebeden werd voor Mark. Hoewel zijn situatie zich regelmatig leek te stabiliseren, bleef zijn toestand kritiek en traden er telkens weer nieuwe complicaties op. Vannacht om 1:30 uur is Mark, twee maanden na zijn opname in het ziekenhuis, overleden. Een geweldige man heeft de wereld verlaten.

Het is gek. Zóveel gebed, zóveel lichtpuntjes en zelfs een visioen van iemand uit een gemeente in Italië (!) die "zag" dat Mark het er met slechts één litteken vanaf zou brengen. Nu is hij weg. Ondanks alles. Je gaat je afvragen of Mark nog had geleefd als je zèlf meer gebeden had voor hem. Je gaat je ook afvragen of het gebed überhaupt geholpen heeft. Het geijkte antwoord is natuurlijk: "Ja, anders had Mark het niet zo lang volgehouden en nu heeft Bernice beter afscheid kunnen nemen", maar wie weet hoe het werkelijk zit?

Dat is nou het grote nadeel van geloven; het blijft bij geloven.

Mijn herinneringen aan Mark zijn goed. Het was een genot om naast hem in de auto te zitten (ex-rally coureur) en hij deelde mijn liefde voor fotografie. Ook was Mark een zeldzaam (en daardoor kostbaar) exemplaar van kritische christenen. Ik leef mee met zijn nabestaanden, in het bijzonder zijn vrouw Bernice en zijn kinderen Jasper (3) en Rutger (1). Ik wens hen meer sterkte dan het woord kan bevatten.