Oscar Alexander — Uit den ouden doosch

Snowbored

27-02-2005

Sanne staat nu ergens in Duitsland op de lange latten. De jeugd van onze gemeente organiseerde namelijk een skidagje en Sanne had interesse. Ik niet, dit keer. Vorige keer ben ik mee gaan snowboarden, maar omdat ik dat nooit eerder had gedaan (in tegenstelling tot de anderen die ook gingen boarden) heb ik de hele dag in volstrekt willekeurige volgorde al mijn ledematen voorbij zien komen. Je valt namelijk nogal wat. Het blijven staan op die plank ik het probleem niet, het sturen, dát is de crux. Je moet controle hebben over je plank, wil je niet als ongeleid projectiel kaarsrecht de piste af schieten en tot stilstand komen in een groepje naaldbomen, of erger; tussen de natte billen van een dikke Duitse vrouw.

De vorige keer had ik het na een reeks minder succesvolle afdalingen wel gezien. Om over de skilift maar te zwijgen. Eén voet in de binding van je board, de andere los op je plank, dan dat T-stuk van die lift achter je voorste been haken en jezelf laten meetrekken. Ik ga niet eens beginnen te omschrijven hoe vernederend mijn pogingen waren.

Dit jaar ben ik dus maar thuis gebleven. Het kleine uurtje dat je het eindelijk doorhebt weegt niet op tegen de vele valpartijen, het skilift-drama en de reis van pakweg acht uur. Als ik weer ga, dan ga ik voor een weekje ofzo.

Nu zit ik thuis op m'n roze kont. Mezelf lekker te vervelen. Om vier uur zou er iemand op langkomen maar die belde helaas af. Dan maar een appèl op jullie, mijn platonische vriendjes; Zet je MSN eens aan man, hé man!