Oscar Alexander — Uit den ouden doosch

Opknapperitis

20-07-2005

Sinds maandag is mijn vakantie van drie weken ingegaan en we zijn meteen productief gestart. Onze bergruimte beneden werd vanaf het begin al gebruikt als vuilnisbak-extensie en is nooit echt leeggeruimd. Telkens wanneer we zooi over hadden werd de deur van het hok geopend, de zooi naar binnen geflikkerd en de deur vervolgens weer snel dichtgetrokken. Na twee jaar stond het dus vol met planken, latten, buizen, dozen en vooral heel veel oud klusmateriaal.

Omdat ik van collega Jonathan een gigantisch fitness apparaat gratis en voor niets mocht overnemen en Sanne bij haar ouders de hometrainer mocht afhalen, besloten we om het hok, met een oppervlakte van een slordige 16m², eens op te knappen. Een boedelbak voor alle grote troep hadden we niet meer geregeld, dus het aanbod van onze nieuwe benedenbuurmeid om de extra ruimte in háár bak te benutten kwam als een geschenk uit de hemel. De rest hebben we in onze eigen Peugeot Rova op-en-neer gereden en aan het eind van de dag was onze berging volledig ontruimd. Wat een ruimte ineens. Dat was zaterdag.

Maandag zijn we begonnen met het witten van de hele ruimte. Het lage plafond (2,10m ofzo) bestaat uit rode stenen met kleine klodders cement ertussen en ook de wanden zijn gewoon van lichte bakstenen gemaakt. Niet het meest sfeervolle materiaal dus, zeker niet als je beseft dat alles onder een dikke laag stof en spinrag zat. Inmiddels is er 20 liter structuurverf tegenaan gegooid en het knapt er flink van op. Morgen doen we de resterende wanden en brengen we de tweede laag verf aan zodat alles netjes dekt. Als dat eenmaal gepiept is leggen we er een goedkoop laminaatvloertje in, schroeven we onze Gamma-kast in elkaar en mogen de spierballenmakers hun nieuwe kamer gaan bewonen.

Klussen is best leuk als er geen haast mee gemoeid is…