Oscar Alexander — Uit den ouden doosch

Mixed feelings

03-08-2005

Hallo allemaal. We zijn weer terug! Het weer in Noord-Holland was schitterend, behalve die ene dag dat we visite uit Amersfoort kregen. Toch hebben we ons die dag prima weten te vermaken en zijn we, tegen de verwachtingen van meneer Kroll in, een paar tinten bruiner teruggekomen. Al met al een heerlijk weekje aan de kust, waarbij we onze liefde voor de frisbee hebben ontdekt.

Vanavond zijn we, met zwager/werkgever/buurman Arnout en diens vrouw Annelies, naar Mr. & Mrs. Smith geweest. Een leuke film met een onwaarschijnlijke afloop. Minder leuk waren de vijf 10 tot 12-jarige Marokkaanse ettertjes twee rijen achter ons. Toen we de zaal binnenkwamen kwam hun rumoer al overal bovenuit en dat hield de hele eerste helft van de film aan. Hardop lachen om de flauwste dingen, "Wat een mongool!" en meer van dat soort kreten, je kent het vast wel. Commentaar van mensen in hun omgeving had hooguit 10 seconden effect. Toen vlak voor de pauze de lipjes van hun blikjes onze kant op werden geschoten was ik in staat om ze alle vijf van balkon rij 1 naar beneden te flikkeren. Veel meer dan 40 kilo zullen ze tenslotte niet hebben gewogen. Maar toch; het blijven Marokkanen. Pak je één zo'n ettertje aan, dan staan er aan het eind van de film twintig voor de bioscoop op je te wachten. Mijn niet gezien. In de pauze deden we dan ook netjes een melding bij de directie. Arnout hoefde zijn zin niet eens af te maken; de eigenaar wist al precies wat eraan schortte.

Nog geen vijf minuten later werden de jochies naar buiten geëscorteerd. Door hun beteuterde blikken, een plastic Scapino-tasje waar hun blikjes in zaten en de te korte broek waar één van de jongens in liep, kreeg ik toch een beetje medelijden. Hadden ze niet verspreid kunnen worden over verschillende plaatsen in de zaal? Vreemd hoe je het ene moment iemand dood kan wensen en even later met ze te doen hebt…