Oscar Alexander — Uit den ouden doosch

Koninginnedag (en Emile)

01-05-2005

Gisteren om 10 uur 's morgens stonden we op Amersfoort CS. We hadden afgesproken met David & Marlies om koninginnedag in Amsterdam te beleven. Het kostte me wat moeite om zin te krijgen. De avond ervoor had ik namelijk 8 uur lang goudgele drankjes zitten hijsen om dit feestelijke weekend in te luiden, onderbroken door een smakelijke shoarmapauze met een overvloed aan veel te kruidige sauzen. Het gevolg kennen we allemaal wel. Ontwaken in een draaiende kamer met een adem waarmee je een olifant kan omleggen. De wekkers waren we vergeten te zetten, dus we hadden nog geluk dat Sanne om 9 uur, gezond en wel, wakker werd. Na nog geen minuut onder de douche te hebben gestaan trok mijn kop lijkbleek weg en ben ik maar even op de koude tegels gaan zitten aan de andere kant van het douchegordijn. De wetenschap dat je over drie kwartier al een stuk hebt moeten fietsen om vervolgens bijna een uur in een schommelende trein te mogen zitten, werkt in zo'n geval bepaald niet in je voordeel. Na nog een glas water en zo'n knalroze pilletje zijn we toch maar vertrokken. Alex harde bikkel! ;)

Amersfoort CS dus, om maar weer even terug te komen op de eerste zin. Niemand leek te hebben geleden onder de vervlogen koninginnenacht, terwijl ik me niet eens meer kon herinneren hoe en wanneer we David & Marlies tegen het lijf liepen die nacht ervoor. Bizar. Ik was nog niet eerder in Amsterdam geweest met koninginnedag, maar was wel bekend met de horrorverhalen die de ronde deden. ME'ers met traangas op een overladen CS, treinen die niet meer reden, een kennis die (bijna) door elf jongens belaagd werd en ga zo maar door. Maar, hier in Amersfoort was alles nog rustig. De treinen reden netjes op tijd en we konden, weliswaar illegaal in de eerste klas, gewoon lekker zitten. Mooi. Op naar Amsterdam.

Op wat banale spreekkoren na (over anale seks met dode dieren) verliep de treinreis soepeltjes. En dan spreek ik vooral namens mijn ingewanden. Op Amsterdam CS was het aanzienlijk drukker. Omsingeld door een stroom van oranje accessoires baanden we ons een weg naar de uitgang van het station, dat voor het gemak even was opgedeeld in drie sub-stations. Op de Damrak kreeg ik pas een goede indruk van de drukte, terwijl ik links en rechts werd bestookt met de – op zo'n moment – misselijkmakende lucht van hotdogs, hamburgers en andere snelle happen. Snel door naar het Vondelpark dus, waar we lekker zouden gaan rondhangen. De Kalverstraat was overigens helemaal uitgestorven, met hier en daar wat allochtone verkopers van horloges, ringen en ander glimmend spul.

Het Vondelpark, daar werd het leuk. Eén grote vrijmarkt omringd door groen en je treft er de meeste creatieve manieren van geldmakerij. Breakdancende, vioolspelende, drummende, hoepelende en dansende kinderen, maar de leukste was toch wel Emile. Emile was een kereltje van een jaar of 6 met blonde krulletjes, een rond brilletje, een overhemdje onder zijn grote oranje trui, een dikke lolly in z'n mond en, jawel, een schildersezel. Bij Emile kon je voor slechts € 0,20 een portret laten tekenen in viltstift, potlood of krijt. Het voorbeeldportet, dat trots bovenaan zijn ezel prijkte, maakte dat wij het baasje € 2 gaven om een dubbelportret van ons en David & Marlies te laten tekenen. Het idee is natuurlijk briljant; als kunstzinnige ouders, want zo kwamen ze wel over, je kroost in het diepe gooien met commissiewerk, maar nog veel mooier was de intense gedrevenheid waarmee Emile te werk ging. Telkens weer keek hij bloedserieus over zijn brilletje, alvorens hij zijn volgende lijnen op het canvas trok. De expressie; geweldig! Het resultaat en mijn tekening van hem, die ik net op mijn zonnige balkonnetje heb gemaakt, zal ik morgen even toevoegen. We hebben ook wat foto's gevangen in een wegwerpcamera, dus die zal ik toevoegen zodra ze ontwikkeld zijn. Zijn moeder gaf ons nog na van ons te hebben genoten en dat gevoel was zeker wederzijds. Na ons vertrek was het meteen wat drukker geworden rondom de jonge artiest, dus ik hoop en vermoed dat hij de rest van de dag nog druk aan het tekenen is geweest. Zonder twijfel de leukste 15 minuten van de afgelopen zaterdag!

Ruim voordat we bij Emile plaatsnamen was ik nog bijna over m'n nek gegaan door een hapje van een Sultana. Een kop thee en een beschuitje (gewonnen bij een onbemand eet-een-beschuitje-en-fluit-het-Wilhelmus-kraampje) voelde ik me weer een stuk beter. De rest van de dag hebben we door de stad geslenterd en aan de grachten gezeten. Lekker niksen. Rond een uurtje of zes zijn we neergestreken bij een goedkoop Italiaans restaurant, gerund door drie Britse homo's, waar we na een uur wachten op onze pizza's van € 5 onze drankjes gratis kregen. How nice :) Daarna zijn we begonnen aan de terugreis door de ravage die Amsterdam heet, waarbij iedere stoeptegel zich verstopte onder een dikke laag flyers, blikjes en andere zooi. De trein misten we op een minuutje, maar in de volgende konden we gewoon weer lekker zitten. Ware het in een coupé vol mensen die dachten grappiger te zijn geworden van al het bier.

Shit. Mijn klinkrs zjn bjna p. k ga stppn.

Update 02-05

Hier is-ie dan!

En hier mijn tekening van het grote talent zelf.