Oscar Alexander { vintage version }

Hard genaaid door een grote lul

15-02-2006

Afgelopen donderdag dwaalde ik over het internet, twijfelend tussen de aanschaf van een stevige halterbank of een PlayStation Portable. Gamen is iets dat ik jaren met veel plezier heb gedaan en eerlijk gezegd een beetje mis sinds mijn Xbox is verhuisd. Fitness is een ander verhaal. Ik zou het fijn vinden om niet meer weg te waaien bij windkracht drie, maar net als spierballen ontbreekt mij ook de discipline om een sportschoolabonnement interessant te maken. Een halterbank voor onze prachtig opgeknapte bergruimte leek me een uitkomst. Dát en een kacheltje.

Ik koos voor de ijzerwaren en plaatste mijn bestelling. Het voelde goed. Kort daarna werd ik gevonden door een PlayStation Portable advertentie op Marktplaats. Value Pack, nieuw in doos, € 120. De advertentie van ‘dhr sikkema’ sprak zelfs over een eventuele BTW-bon op naam. “Wil je dat dan hebben voor je verjaardag?” vroeg Sanne. Zonder twijfel. Ik mailde de verkoper en kreeg binnen een half uur antwoord. Netjes, net als zijn advertentie. De argwaan die zijn Hotmail-adres en ‘sikkema sikkema’ als afzender veroorzaakte negeerde ik. Hij sprak immers over verzenden na een aanbetaling. We wisselden gegevens uit en ik vroeg hem of ik misschien € 60 kon aanbetalen. Middernacht naderde en antwoord bleef uit. Omdat ik de PSP liever gisteren nog in huis wilde hebben en blind vertrouwen had in de verkoper, besloot ik het hele bedrag maar in één snelle ruk naar zijn Rabobank rekening te verplaatsen. Vrijdag kreeg ik een smsje in gehaast Nederlands waarin hij vertelde het pakketje te hebben verstuurd. Sindsdien reageert hij niet meer op mijn e-mails en wordt zijn 06-nummer, mijn enige houvast, enkel opgenomen door een afstandelijke voicemail. Na het weekend zou ik weten of mijn goedgelovigheid een prijs had.
Maandag is geen TPG-busje het pand ongemerkt voorbijgereden. Toen er rond 13:00 uur een DPD-man met een pakketje ter grootte van een PSP binnenwandelde voelde ik mijn innerlijke zonnetje weer branden. De teleurstelling was niet geheel onverwacht toen ik zag dat mijn naam nergens op het lichtgrijze doosje stond. De klok sloeg vijf en mijn slechte voorgevoel nam de vorm van zekerheid aan. Maar toch; TPG is de snelste niet op maandag, dat is bekend. Alle hoop was nog niet verloren.

Eenmaal thuis besloot ik het nieuwe Marktplaats forum eens te bezoeken, in de hoop niets verontrustends te vinden. Nerveus spittend door berichten over bekende oplichters volgde ik een link naar internetoplichting.nl, waar ik ‘sikkema’ met enige tegenzin door de zoekmachine trok. De resultaten spoelden als een ijskoude douche mijn laatste beetje hoop weg. Er bestond een 39 pagina's tellend onderwerp op het forum over ‘Dennis Hatzmann’, de fulltime-oplichter die zich in mijn geval voordeed als ‘dhr sikkema’ uit Amsterdam. Hoe iemand het presteert om zó lang mensen op te lichten zonder gepakt te worden is iedereen een raadsel, maar ooit loopt hij tegen de lamp. Zo'n hangende van gietijzer, met scherpe randjes. Dat moet ook wel, want de 28 gedupeerden die inmiddels aangifte hebben gedaan beschikken gezamelijk over heel wat puzzelstukjes die via personal messages worden doorgespeeld aan de moderator. Waarom had ik die kerel donderdag niet even nagetrokken? Waarom moet ik nou weer zo naïef zijn?

Aan e-mails, telefoontjes en smsjes geeft Hatzmann al lang geen gehoor meer en ook de SNS bank laat me in m'n hemd staan. “Aangifte doen,” roept iedereen, maar daar zijn hooguit de mensen ná mij mee geholpen. Dat is het zeker waard, maar ik zou toch graag de € 120 terugzien die mijn lieve Sanne voor me gespaard had. Misschien moet ik met printjes van het forum en een proces verbaal maar eens persoonlijk verhaal doen bij m'n bank. Voor een andere jongen werkte het ook, maar hij zat bij de Postbank.

Grrr.