Oscar Alexander — Uit den ouden doosch

Halo 2: uitgespeeld

28-11-2004

Een paar uur geleden heb ik Halo 2 uitgespeeld. Ik geloof dat ik er niet veel korter/langer over heb gedaan dan de 20 uur die er voor stond. Tijd voor een korte recensie en wat kritiek dus.

Wat me het eerste opviel is dat het spel de verwachtingen qua graphics niet helemaal waarmaakte. De demofilmpjes waarvan gezegd werd dat ze de in-game kwaliteit vertegenwoordigden waren namelijk zo gelikt, dat iedere Xbox-bezitter verwachtte dat Halo 2 zich met de opvolger van Half Life kon meten. Die vlieger ging dus mooi niet op. Toegegeven, de cut-scenes (die ook gebruikmaken van de in-game engine, zij het met hi-res textures) zijn adembenemend mooi, maar het spel zelf, waar het allemaal om draait, onderscheidt zich weinig van het origineel. Dikke tegenvaller dus, want als we íets hadden verwacht, was het prachtige graphics.

De gameplay zelf heerst als vanouds. De besturing is briljant en het feit dat je in Halo 2 á la John Woo met twee geweren tegelijk kunt sproeien maakt het des te mooier. De sprongen zijn alleen onmenselijk hoog en duren te lang, maar dat zal wel inherent zijn aan de locatie: ruimte. Een leuke nieuwe feature is ook dat je nu vijandige voertuigen kunt hijacken door de bestuurder achter het stuur vandaan te meppen. Wat ik verder een welkome toevoeging zou vinden is een dodge knop, waamee je snel opzij kunt duiken. Het is iets ingewikkelder om zwaar geschut onder vuur te nemen, omdat het ontwijken ervan enigzins traag gaat.

Wat het level design betreft is alles dik in orde: de maps zijn vele malen groter dan in Halo 1, waardoor je enorme slagvelden en gebouwen kunt creëeren. De aanwezigheid van de vele voortuigen (zowel human als Covenant) is dan ook geen overbodige luxe. Wat me wel tegenviel is dat er weinig levels zijn die zich op aarde afspelen. De ruimteschepen en de groene vlaktes van de planeet Halo kennen we nu onderhand wel. Een aardse stad kwam maar in één level voor, als ik me niet vergis. Overigens zit er wel genoeg variatie in de levels zelf. Ik kon me namelijk één level uit Halo 1 herinneren waarbij je keer op keer in eenzelfde soort ruimte kwam, verbonden met gecopy-pasteë gangen... dat is er in Halo 2 gelukkig niet meer bij.

Wat ook nieuw is in Halo 2 is dat je sommige missies als Master Chief (human) speelt en andere missies als de Arbiter (veredelde Covenant elite). Dat schept een leuke afwisseling die het spel goed kan gebruiken. In Halo 2 wordt je ook meer bijgestaan door anderen. Zo krijg je in je missies als Master Chief regelmatig versterking van voertuigen en zwaarbewapende marines en als Arbiter wordt je in het laatste level zelfs bijgestaan door een aantal Hunters. w00t!

<spoiler>
Het einde van het spel was naar mijn mening een flinke domper. Ten eerste had ik verwacht dat je het spel zou uitspelen met de geliefde Master Chief en niet als Arbiter (Covenant is en blijft scum, natuurlijk) en ten tweede is de eindbaas en het voorafgaande veld veel te makkelijk. Dat gebeurt overigens vaker in het spel; telkens als je verwacht het op te moeten nemen tegen een dikke eindbaas, blaast de Halo olifant het verhaaltje uit met een cut-scene. Bovendien is het einde weer zo open als onze grenzen en is er dus voldoende aanleiding voor een vervolg op de Xbox 2, die over een jaar verkrijgbaar zal zijn.
</spoiler>