Oscar Alexander { vintage version }

3625

08-11-2005

Afgelopen zondag hadden we een familiereunie van mijn moeder's kant in Loon op Zand. Dat is vlak onder de Efteling en dan naar links. Ik wist nog niet zo goed wat ik ervan moest verwachten en Sanne al helemaal niet. Van de pakweg zestig aanwezigen kende ik er dan ook maar acht, mijn eigen ouders en broertje meegeteld. Toch was het leuk om al die gezichten bij elkaar te zien, de één nog verrukter dan de ander dat ze uitgerekend mijn familie zijn. Op de uitnodiging stond dat we tussen 15.00 en 20.30 uur hapjes zouden krijgen, waaronder een bitterbal. Eén. Ik heb het rondgaande dienblad dan ook nauwlettend in de gaten gehouden. Wee degene die me het genot van dé bitterbal zou ontnemen!

Zoals ik eigenlijk wel had verwacht spraken we voornamelijk degenen die we al kenden, met zo nu en dan een handje en een groet richting een onbekende bloedverwant. Tegen een uur of half acht besloten Sanne en ik op te stappen, dan konden we thuis nog even gestrekt voor de buis de perikelen in Het Blok absorberen. Maar het mocht niet zo zijn, de god van het asfalt had andere plannen met onze vrijetijd.

Jullie moeten weten dat ik niet zo'n autorijder ben. Ik heb mijn diploma wel, maar ik zit liever in de stoel náást het stuur, lekker afgeven op de rijvaardigheden van een ander. Ik houd niet zo van stress-situaties zoals drukke klaverbladen en korte invoegstroken met veel vrachtwagens. Ik kom ze zelden tegen, maar ze bestaan. Dit keer, misschien wel door de twee ontnuchterende biertjes, wilde ik graag rijden. Ik had er zin an. De wegen tussen Loon op Zand en de A27 waren donker en rustig, wat zorgde voor uitschieters tot ~~230~~ 140 km/u. Dat ging goed, totdat we eenmaal de A27 opdraaiden en het motorgeluid opeens merkbaar harder werd. Ook leek er een steeds heftiger wordend getik uit de boeg van de auto te komen. Toen dat getik veranderde in een luid geschraap en het gebrom de stoerste Impreza nog aftroefde besloot ik 'm langs de kant te zetten. Just my luck. Bij nadere inspectie bleek dat de uitlaat doormidden was gescheurd en beide uiteinden tegen de grond hingen. Gelukkig nog wel onder de auto, anders had het een bijzonder onprettige verrassing kunnen zijn voor de piloten achter ons. Voorzichtig rolden we verder naar de eerstvolgende gele kletspaal. Inmiddels waren we door m'n stiefvader (in mijn telefoon onder de O van "O shit, wat nu?!") al ingelicht dat het ter plekke afsluiten van een ANWB lidmaatschap véél duurder was dan gebruikelijk, maar noodzakelijk mits ik geholpen wilde worden. We hadden geen keus, werd ons nogmaals vriendelijk toegedicht door de mevrouw in de gele paal. Tweehonderdéén euro betalen en lid zijn tot eind 2006, of sterven langs de A27.

Het wachten op de gele redders duurde minder lang dan verwacht en in de tussentijd kwam de halve familie nog even gedag zeggen op de vluchtstrook. Het was haast gezellig. Toen begaf de accu het. Uit voorzorg heb ik het waardeloze stuk blik verder de weg af geduwd * strikes a pose * en voor het eerst in mijn leven een gevarendriehoek uitgevouwen. Het testosteron gierde door mijn metroseksuele lijf. De ANWB wagen, die met zwaailichten kwam aangesneld en ter nauwernood mijn mooie driehoek ontweek, kon ons helaas alleen verslepen. De beloofde provisorische fix voor onze uitlaat zou worden verzorgd door een collega die de juiste onderdelen aan boord had. De voorkant van onze uitgeschakelde Peugeot 106 werd de lucht in gehesen en meegesleept naar de dichtstbijzijnde carpoolplek, waar het wachten op de volgende gele wagen begon. Ook deze volgde godzijdank binnen een half uur en het gesleutel kon beginnen. Een kleine drie kwartier later waren we, de 3625e melding van die dag, weer op de weg. De kosten vielen mee: € 160. We zijn er nog niet over uit of hij ons heeft gematst, of dat het tarief onlangs was veranderd. Maar we waren er natuurlijk nog niet. Het pijpje dat beide stukken uitlaat weer verenigde was een tijdelijke oplossing. Afhankelijk van de schade zouden we misschien een compleet nieuwe uitlaat mét catalysator nodig hebben en die krijg je niet voor niks.

Gisteren is Sanne met de auto naar Oskamp geweest, een kleine goudeerlijke garage in Amersfoort die, indien gewenst, repareert met tweedehands onderdelen. Meneer Oskamp gaf ons twee opties: 1). Een nieuwe uitlaat met catalysator (die overigens helemaal in orde was) à € 300, of 2). De pijp lassen daar waar-ie gescheurd was à 60 euro. "Zelf zou ik voor het laatste kiezen," zei de beste man. Zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels staat ons autootje alweer voor de deur, alsof z'n poepert nooit gescheurd is.