Oscar Alexander { vintage version }

25

05-03-2006

Verjaardag in Amsterdam

Na een drukke week en twee obligate pilsjes op de zaak kwam ik vrijdagavond thuis met branderige ogen en een sluimerende hoofdpijn. Ik zat daarmee in een lastig parket, want later die avond zouden er wat vrienden over de vloer komen om mijn vijfentwintigste levensjaar in te luiden en als er vrienden zijn, dan moet je wat drinken. Meer drinken met hoofdpijn betekent in mijn geval wakkerworden met een gespleten hoofd. Er ging nog een liter bier naarbinnen. Eerder die avond had ik mijn pizza gecremeerd in de magnetron en moest ik noodgedwogen aan de friet, gevolgd door drie zakken chips voordat we uiteindelijk om 3:15 ons bed opzochten.

"Mocht je het van plan zijn," waarschuwde ik Sanne, "vraag me morgenochtend dan eerst hoe ik me voel voordat je een ontbijtje gaat klaarmaken." Ik zou het zo lullig vinden als ze vroeg uit bed ging om me te verrassen met ontbijt op bed waarvan ik de helft laat staan. Het ontbijtje was heerlijk. Helemaal kiplekker voelde ik me niet, maar goed genoeg om een dagje Amsterdam aan te durven. Pas in de trein ter hoogte van Diemen begon ik te twijfelen. Gelukkig doen de ijzige Amsterdamse lucht en de positieve drukte wonderen voor een aansteller zoals ik.

Ons plan om naar Foam te gaan en 's avonds te eten bij Kung Fu liep in het honderd. Na een leuke wandeling door de Jordaan kwamen we een kwartier voor sluitingstijd bij aan bij Foam, waardoor een bezoekje à € 13 niet meer interessant was, en het gevoel dat ik overhield aan een latté met appelgebak eerder die middag deed me afvragen of ik wel kon genieten van exotisch eten in een hip restaurant. Bij Zipper aan de Huidenstraat kwamen we Umberto Tan tegen. Ik bedacht me hoe grappig het zou zijn als uitgerekend nú een verjaardagsbeller mijn Studio Sport-ringtone deed afgaan. Helaas. Met een goedkeurend knikje erkende ik zijn roem voordat we de zaak verlieten.

Toen ook de hoofdpijn weer opspeelde en Sanne me — wat mij betreft op weg terug naar huis — overtuigde om Æon Flux te kijken in het Pathé was het dieptepunt bereikt. Met een beroerd gevoel twintig minuten wachten op de aanvang van een film in een lege zaal zal nooit mijn favoriete verjaardagsbezigheid worden. Daar kon Sanne niks aan doen, die deed gewoon haar best om er nog wat van te maken. Shit happens.

Voor ons nam een donkere Engelse meneer plaats ter grootte van een Ikea-meubel dat je onmogelijk achterin je auto krijgt. Vol verbazing keek ik hoe de spieren op zijn schedel wild samentrokken bij iedere beweging van zijn kaak. Dit was de Hulk met een nieuw kleurtje. Toen de film begon en de aanwezige, zoete geur van een Lee Stafford haarproduct mij verdoofde werd alles weer verdraagbaar. De film was aardig (bullshit verhaal vs. mooie effecten en architectuur) en de hoofdpijn slechts merkbaar. Na afloop vertrokken we toch maar richting station om in Amersfoort nog even twee Whoppers te halen voor thuis, in de nabijheid van schoon porcelein. Een gezellig etentje houden we tegoed.

Al met al hebben we ons prima vermaakt gisteren, maar een fit en ontspannen zondagje samen zoals vandaag kan is ook priceless. Uitslapen. Filmpjes kijken. Mijn 25e is begonnen. Eens kijken hoeveel we dit jaar gedaan krijgen…