Oscar Alexander

Als ik de media mag geloven ben je deze zomer helemaal de shit als je een Wayfarer in blokkendooskleuren draagt. En dan wel van het merk Super, want die hebben de trend opnieuw gestart door prominenten te brillen met hun hippe montuurtjes. Helaas moet je er wel even voor in de buidel tasten, want voor een model dat je in de betere vintagezaak voor een paar knaken scoort, mag je nu honderd fucking euro lappen bij webshop Caliroots. Maar ja, dat vakantiegeld moet ergens aan op, nietwaar?

Het effect van een Mentos snoepje in een fles light cola zal niemand meer verrassen. Toch heeft het een leuke insteek opgeleverd voor twee commercials van het Deense pilsmerk Carlsberg. Ik ben wel benieuwd naar het verhaal erachter, want de vergelijkbare commercials zijn gemaakt door twee verschillende, respectabele reclamebureaus. Plagiaat lijkt me uitgesloten. Hoe dan ook; even lachen!

Carlsberg + Mentos (LaVirale)

Tetley’s + Mentos (Saatchi & Saatchi)

Met dank aan Ralph.

Vanmiddag stonden we aan de kassa van de lokale Plusmarkt onze boodschappen af te rekenen toen achter ons een tergend, blikkig popdeuntje aansloot. Ik ken het liedje niet en wil dat graag zo houden, maar het klonk als Crazy Frog of een andere zanger aan een overdosis helium. Het geluid werd voorgebracht door een draagbaar speakertje, stekend uit een imitatie Gucci-tasje om de nek van een pafferig tienermeisje. Het is een trend, die speakertjes, maar ik had me er niet aan gestoord tot vandaag. Haar vriendinnetje voelde de ergenis van de omgeving blijkbaar beter aan en nam wat afstand van de stoorzender, terwijl het meisje haar vertelde dat de supermarkt er toch écht gezelliger van werd. Uiteindelijk zette ze het ding af. Ze had het door; de wereld was nog niet klaar voor haar wansmaak. Of haar stoïcijnse houding. Gefeliciteerd, jeugd van tegenwoordig, met dit nieuwe dieptepunt.

Update 28-08 (21:14)

Ik heb sympatisanten! Zie: Fucking Irritant

Afgelopen vrijdag, de dag na het drama in Alphen a/d Rijn, gingen we naar de Chemical Brothers in de HMH. We waren wat aan de vroege kant en besloten voor de zekerheid de MediaMarkt aldaar ook even te checken. Zoals verwacht lag hij voor € 599 in het schap. De adviesprijs. Toen ik een verkoper aanschoot en vertelde over de prijs in Alphen, gaf hij aan verplicht te zijn mee te gaan in de prijs als een andere vestiging ‘m voor minder aanbood. Hij logde in op zijn systeem, verifieerde de prijs in Alphen en gaf ‘m mee voor € 499. Het weekend had niet veel beter kunnen beginnen.

Inmiddels hangt er alweer een paar dagen een PS3 aan mijn TV en het bevalt uitstekend. De games (MotorStorm en Resistance) zien er prima uit, maar over de graphics kan ik pas écht oordelen zodra onze nieuwe TV er is. Wat me vooral verraste was het PlayStation Network. Speelbare demo’s downloaden, klassiekers kopen (WipEout voor € 4,99) en vrijwel zonder wachttijden online gamen. Natuurlijk is dat niet uniek voor de PS3; de Xbox 360 kan het ook. Maar áls je kiest voor de PS3 is het goed te weten dat Sony de online component uitstekend op orde heeft.

Toch is Sony’s stokpaardje niet helemaal zonder gebreken. Vergeleken met de Wii is hij enorm groot, zwaar, en zijn de controllers nog altijd gemaakt voor kleine Japanse knuistjes. Het zal best wennen, maar een aangepaste controller voor westerse handen lijkt me geen verkeerd idee. Ook de prijs is aan de hoge kant, maar de honderd euro “korting” verzacht de pijn. Evenals het besef dat een losse een Blu-ray speler, want dat is het, minstens duizend euro kost. Dat Sony $ 300 verlies maakt op iedere verkochte PS3 is geen geheim.

Met een aantal toptitels om de hoek ben ik voorlopig nog niet uitgekeken op dit nieuwe speeltje. En de Wii… tsja, die blijft altijd geliefd bij aangeschoten gezelschap.

Donderdagmorgen om 7.55 uur stapte ik in Amersfoort op de trein naar Den Haag. Samen met een collega zouden we daar een klant bezoeken en ik bedacht me dat onze trein op de terugreis rakelings langs Alphen a/d Rijn kwam. Alphen; daar waar MediaMarkt de PlayStation 3 honderd euro onder de adviesprijs aanbiedt. Op de terugweg besloot ik telefonisch even te checken of ze überhaupt op voorraad waren. Ze hadden er nog twee, zei de meneer. Mooi. Ik nam de trein terug naar Amersfoort en stapte in Gouda uit om daar een half uur te wachten op een aansluiting naar Alphen.

Na een geestdodende treinrit door Waddinxveen en Boskoop arriveerde ik in Alphen a/d Rijn. Van het plattegrondje had ik in Den Haag al een mentale polaroid gemaakt en liep rechtstreeks op mijn bestemming af. Daar was-ie dan; de rode poorten naar een nieuwe gameverslaving lagen voor mij.

Ik baande me een weg door de eindeloze jungle van dozen en electronica naar de eerste verdieping, waar de PS3 mij op zou wachten. Een haarscherpe André Hazes zong mijn stevige passen toe vanaf een imposante LCD/surround-opstelling. Wii’s, PS2’s… “Jullie hebben hier de PS3 voor € 499, toch?” vroeg ik de verkoopster. “Nee, helaas. Die is uitverkocht…” antwoordde ze, haar mollige vingertje wijzend op leeg rek. “…maar we krijgen ze vandaag weer binnen,” vervolgde ze. Mezelf overtuigend van haar ongelijk zei ik dat ik een uur geleden had gebeld en me verteld werd dat er nog twee op voorraad waren. Ze greep een telefoon uit haar vormloze broek en belde naar het magazijn. Misschien wisten zij meer. Wat bleek; de twee PS3’s die nog in hun systeem stonden waren defect. “Dat is wel héél zuur,” vertelde ik haar, inmiddels accepterend dat alle moeite voor niets was dankzij onzorgvuldig MediaMarkt personeel.

Beneden bij de infobalie probeerde ik het nog eens, maar kreeg dezelfde boodschap in een sympathieker jasje. De jongen daar vond het oprecht jammer mij niet verder te kunnen helpen. Er is een jongen voor nodig om te begrijpen hoe koud deze kermis was, denk ik. De nieuwe lading kon over vijf minuten of vijf uur binnenkomen, maar daar kon ik niet op wachten. Het was immers een normale werkdag en ik had nog zat te doen. Op naar Amersfoort, met een bejaardentempo door de weilanden die ik nooit eerder zo somber heb bekeken.

Vijf uur later werd ik gebeld. Mijn gereserveerde PS3 was binnen.

Wie het genoegen heeft gehad mij de laatste tijd in den vleze te spreken weet dat ik mijn zinnen heb gezet op een PlayStation 3. Ik mis goede actietitels voor de Wii en — eerlijk is eerlijk — ik heb een zwak voor moddervette graphics. Met die criteria is de Wii natuurlijk een slechte keus, maar het scheelt dat het mijn kerstpakket was en het een leuk apparaat blijft bij gezelschap.

Enfin, een PlayStation 3 dus. Die komt er hopelijk binnen een week of twee, en ondertussen lees ik mezelf een beetje in. Het IGN netwerk is al jaren mijn favoriete bron voor game reviews, screenshots en videos, maar sinds kort is er GameTrailers.com. Goed, ze bestaan alweer even, maar hun recente redesign en toevoeging van 720p HD materiaal (in-game, reviews, interviews, etc.) maken het een interessant alternatief. Neem er een kijkje voordat je de gameshop weer binnenstapt.

Je belt de KPN helpdesk en staat een kwartier in de wacht. Na de negentigste “Een ogenblik geduld alstublieft” piept de magnetron. Je pizza is klaar. In de 20 seconden dat je de hoorn op zijn rug legt ben jij aan de beurt maar wordt direct weer opgehangen omdat je geen gehoor geheeft. Hoe genaaid voel je je dan?

Wel sexy, niet handig. Die draadvolle telefoons.

Vanavond geeft Sanne haar verjaardagsfeestje en speciaal voor de gelegenheid lieten we ons haar weer even fatsoeneren bij B (Amersfoort). Ik geloof dat ik een week heb zitten twijfelen tussen kort (for the sake of change) of lang (omdat het me staat en niet iedereen het heeft). Bij de voordeur wist ik het nog steeds niet, maar Milad, de Syrische kapper met een arsenaal schaartjes waar Inspector Gadget jaloers op zou zijn, overtuigde me dat kort niet verstandig was. En Milad geloof ik, want hij won afgelopen zondag nog de Schwarzkopf Newcomer of the Year award (meer). Uiteindelijk heeft-ie de boel voorzichtig ingekort, wat minder bol gemaakt en de punten wat laten springen. Een “Brazilliaanse beach look,” noemde hij het zelf. Ik ben helemaal tevreden, maar met Milad als derde uit een reeks goede kappers bij B, wordt het lastig besluiten wie mij de volgende keer gaat knippen…

Bekijk de voor/na foto

En de award voor slechtste blogtitel van 2007 gaat natuurlijk naar mij. Maar goed dat ik niet in de reclame zit.

NERD ALERT!

Ik ben sinds begin dit jaar de bezitter van een Nintendo Wii en als ik de winkelvoorraden moet geloven zou ik daar erg trots op moeten zijn. Toch kan ik het niet helpen een beetje vertrouwen te verliezen in de console. Ja; Wii Sports is een briljant spel dat eigenhandig de aanschaf van het witte wonder rechtvaardigt, maar in het heetst van de next-gen consolestrijd heb je meer munitie nodig. Bijna wekelijks check ik het review-overzicht op IGN, op zoek naar overtuigende cijfers, maar de lijst steekt zelfs slecht af tegen mijn schoolrapporten. En dat zegt wat.

Developers, die zich allemaal bewust zijn van de Wii’s matige grafische capaciteit, spelen op safe met schattige, cell-shaded graphics waar geen (westerse) volwassene van opspringt. Neem de Sims, de populaire franchise bij jong en oud wordt voor de Wii veranderd in een super-deformed, kinderachtig animegedrocht. Games die wél een poging doen volwassen ogen te prikkelen moeten het regelmatig bekopen met een onvoldoende.

Natuurlijk draait het niet allemaal om strakke plaatjes, maar het oog wil ook wat. Bovendien is de gameplay van de meeste Wii games niet dusdanig briljant dat we de teleurstellende graphics door de vingers zien. In tegendeel. Ik krijg het idee dat de Wii’s revolutionaire controller een enorm obstakel is voor developers en uitgeverijen. Té vaak lees ik dat games de mogelijkheden van de Wii-mote onvoldoende benutten, en daarmee verliest de console haar meerwaarde, want op andere terreinen legt ze het sowieso af.

Ik weet niet wat het is. Nintendo is mijn vriend en zal er goed over hebben nagedacht, maar als er niet gauw wat spetterende titels komen voor Mario’s pizzadoos haal ik alsnog een PS3 in huis. Zo.