Oscar Alexander

Of derde, eigenlijk. Het tweede rolletje heb ik hebben de kabouters verknald door de camera te openen met een vrijwel niet-teruggespoeld rolletje erin.

Dit keer hebben we het rolletje laten cross-processen. Daarbij laat je diafilm ontwikkelen in de chemicaliën voor gewone film (C-41) en dat zorgt voor een plaatje zó intens dat je oogbollen als strakke druifjes uit elkaar spatten. Afhankelijk van het merk van je rolletje trekken de kleuren naar een bepaalde tint toe en vrijwel altijd wordt het contrast pijnlijk hoog. FujiFilm blijkt een opzichtige voorliefde voor groen te hebben.

Enfin, de foto’s zijn ontwikkeld en zijn te bekijken op ons toegewijde lomoblogje: lomo.onstuimig.nl. De digitale plaatjes zijn helaas nog intenser uitgevallen dan de prints, dus smeer jezelf in en zet een zonnebril op.

UPDATE 26-10-2007

De derde rol is nu ook online. Zelfde adres. Nu stop ik met pluggen, dus houd de site in de gaten als je de plaatjes leuk vindt.

In 1991 introduceerde Matthias Fiegl de LOMO in zijn studentenhuis na een bezoek aan Praag, waar hij de tweedehands camera voor een paar dollar had gekocht. Fiegl en twee huisgenoten raakten betoverd door de schitterende afwijkingen van het apparaat. Oververzadigde kleuren, donkere hoekjes, hoog contrast en “prettige ongelukjes” zorgden voor uniek materiaal dat snel de harten won van hun omgeving. Zo ontstond de Lomographic Society in Oostenrijk; een drietal studenten dat begin jaren ‘90 de camera’s verhandelde en daarmee lokale en later internationale exposities bekostigde.

De LC-A werd in 1982 door de Russische LOMO fabriek in St. Petersburg geproduceerd als eenvoudige “volkscamera”, maar had in eigen land zijn beste tijd gehad. Vijfentwintig jaar later is de Russische camera met zijn geprezen Minitar 1 lens verheven tot wereldwijde cultstatus. De productie vindt inmiddels plaats in China nadat de rechten hiervoor in 2005 zijn overgedragen aan de Lomographic Society. De lens wordt nog steeds, in beperkte oplage, geslepen in St. Petersburg.

Terug naar de snapshot

Geïnspireerd door beelden uit de wereldwijde Lomography community leek de LC-A me een perfect instrument voor Onstuimig. We hebben namelijk nog wat lege muren die creatief gevuld moeten worden. Een weekje later arriveerde de “Supreme package”; een LOMO LC-A met kleurenflitser, fish-eye en tunnelvision lens, tasjes en ander leuks.

Het kleine zwarte apparaatje ademt nostalgie. Het oprollen van een filmpje voelt alsof je de tijd terugdraait en het gebrek aan directe feedback zorgt voor die ouderwetse kriebels bij het ophalen van je foto’s. Het mooiste is nog wel de eenvoud, of beter gezegd; de beperkingen van het apparaat.

Je moet weten dat de vormgevers bij Onstuimig allemaal perfectionisten zijn. Dat is doorgaans niks om trots op te zijn, want het maakt voldoening zo onbreikbaar. Alles moet kloppen. Breedtes van kolommen en marges moeten even getallen zijn, regelafstanden moeten gelijk lopen, kleuren moeten websafe zijn en ga zo maar door. Niet volgens regels, maar een kronkel in je hoofd. In moderne fotografie is perfectionisme ook een obstakel want de mogelijkheden zijn overweldigend. Diafragma, sluitertijd, ISO, belichting, witbalans, contrast, verzadiging, enzovoort. Dan blijkt lomografie op eens heel bevrijdend. Therapeutisch, haast. Je kiest één van de vier focaallengten en klikken maar. Snapshots worden kunstwerkjes door het Minitar 1 glas.

Toegegeven, de ene foto is mooier dan de ander, maar de 10 gouden regels van lomografie leren dat een lomo nooit mislukt. Onscherpte mág en ongebruikelijke composities zijn juist interessant. Schieten zónder de camera tegen je neus te drukken is een must. Vergeet de regels van traditionele fotografie en schiet zonder je druk te maken over de perfecte instellingen. De LOMO LC-A maakt fotografie weer fun.

Ons eerste rolletje (meegeleverd, helaas 100 ASA) hebben we snel volgeschoten en is inmiddels ontwikkeld. We zetten binnenkort een Onstuimig lomoblog online (preview), maar je kunt alvast een selectie zien op mijn LomoHome*. Allemaal gemaakt in anderhalve dag, zonder enige kennis van het apparaatje. Leuk, toch?

BBC Lomo Documentary

Vorig jaar heeft de BBC een documentaire gemaakt over lomografie en de subcultuur die zich rondom het stukje Russische ambacht heeft ontwikkeld. Hij is in zeven delen van een kleine tien minuten te zien op YouTube. Hier: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

* Mijn meest geslaagde kiekjes, opgevuld met foto’s van collega’s.

Big hello to all readers pouring in from the interview at DesignInterviews.com. I’m sorry this blog isn’t in English, nor has any worthwile design work on display. If you’re interested in seeing some of the stuff I did, check out this, this, this, this and this. And my Flickr page, of course. Thanks for stopping by!

Ik ben niet heel gauw ondersteboven van “kunst” maar het portfolio van Stina Persson deed me wel even smullen. Wat moet het fantastisch zijn om dit te kunnen.

De vakantie in Spanje zit er weer op en voelde door de enorme afwisseling een stuk langer dan de zestien dagen die het duurde. Met de volgorde zijn we achteraf erg tevreden. Hieronder een verslagje.

Bekijk de plaatjes als je niet kunt lezen.

Madrid (kaart)
We begonnen in Madrid, de hoofdstad, waar we mooi konden wennen aan de taal, de mensen en de temperatuur, die gedurende de hele vakantie niet onder de 25ºC is gedoken. Wat ons opviel is dat de stad, ondanks haar 3,5 miljoen inwoners, verbazingwekkend schoon is. De Lonely Planet die we speciaal voor deze vakantie hadden aangeschaft waren we vergeten, dus kochten we op het vliegveld nog snel een Madrid-gids. Daardoor hebben we alsnog de mooiste straatjes, parken, fonteinen en bouwwerken meegepikt. Madrid is groots, ontdekten we. Grote gebouwen, brede straten en veel verkeer.

Ons hotel bevond zich in de Chueca wijk, midden in het stadscentrum. Chueca is de laatste jaren enorm gepopulariseerd door de gayscene met hippe bars, clubs en boetiekjes als bewijs. Rond ons hotel vond je dan ook meer knuffelende jongens dan elders in de stad.

Na vier dagen slenteren waren onze vermoeide benen toe aan het ontspannen weekje strand dat volgde.

Platja de Puçol (kaart)
Bij aankomst op onze camping in Platja de Puçol, zo’n 18 kilometer boven Valencia, krabden we ons even achter de oren. Het dorp had net onder noodweer geleden. Er was geen mens te zien in een straal van 200 meter en het dorp was enkel gevuld met het geluid van ritseldende palmbladeren en een blaffende hond in de verte. Alleen Stephen King zou zich hier thuisvoelen. Inchecken kon nog even niet. De receptie van de camping was wegens siësta nog 2,5 uur gesloten. Dat gaf ons mooi de tijd om te besluiten dat we zouden upgraden van doucheloze mobil-home naar douchevolle bungalow, want de douches op de camping bleken pure sanitaire horror.

We besloten in de tussentijd het dorpje te verkennen en het strand te checken. Bij terugkomst was er plotseling leven. Alsof er een blik mensen was opengetrokken. Kinderen fietsen over de camping en ouders zaten gezellig onder afdakjes te kaarten. Het was vrijdag na vijven en blijkbaar besteden de mensen uit Puçol — het oude dorp 5 kilometer verder van het stand — hun weekend graag op de camping. Het gevolg is dat Platja de Puçol doordeweeks een spookstad is. De buitenlandse toeristen waren op één hand te tellen.

Omdat de supermercado op de camping minder te bieden had dan een goedgevuld Nederlands winkelwagentje gingen we regelmatig het oude dorp in voor bevoorrading. En dat oude dorp was best leuk. Zo hebben we de tweede dag stierenrennen meegemaakt en absinthe gedronken met wat locals. Verder was het een heerlijk ontspannen weekje met strand, boeken, PlayStation Portable en uitstapjes naar het mooie Valencia.

Valencia (kaart)
Hoewel we er maar twee keer zijn geweest kan ik toch vertellen dat Valencia een mooie stad is. Het is warmer dan Madrid. Smallere straatjes, meer gezellige pleinen en meer toerisme. Shoppen is er wél lastiger, is onze ervaring. We hebben er fietsen gehuurd en zijn van het oude centrum door de schitterende tuinen die Valencia omringen naar de kust gefietst en weer terug. ’s Avonds hebben we er heerlijk gegeten bij Pepita in de uitgaanswijk El Carmen. De tweede keer kwamen we voor het indrukwekkende Center of Arts and Sciences; een wetenschappelijk museum, Omniversum, theater en Seaworld verpakt in futuristische architectuur.

Barcelona (kaart)
En toen Barcelona. Op naar Carlos, een vriend van een vriend van een vriendin die zijn telefoon maar niet opnam. En dat terwijl we twee nachten bij hem zouden verblijven. Alles kwam goed. We sliepen in de kamer van zijn huisgenoot pal tegenover het stadium waar FC Barcelona later die avond een bekerwedstrijd tegen Sevilla speelde. Barcelona won met 2-1. Onze ruiten bleven heel.

Carlos bleek een supergeschikte jongen die ons later nog wat leuke tentjes heeft laten zien. Barcelona is onze nieuwe favoriete stad. Of minstens een gedeelde eerste plaats met Londen. De mensen zijn hartelijk, het metronetwerk is perfect, je kunt je er bankroet shoppen, je hebt een stand in de rug en je kan er uitgebreid met z’n tweeën uit eten bij de leukste tentjes voor nog geen 60 euro. Enige tegenslag was de diefstal van Sanne’s handtas waar onze paspoorten, autopapieren, appel en flesje water in zaten. Wat moesten we nou zonder appel? Tien seconden uit het oog in een internetcafé en je ziet ‘m nooit meer terug.

Resumerend…
Madrid is groots en leuk om gezien te hebben maar niet een stad die we snel nog eens zullen bezoeken. Valencia is vooral mooi en gezellig maar enigszins beperkt in winkelaanbod en metronetwerk. Barcelona is op alle fronten geweldig en zullen we beslist vaker zien.

Foto’s hierrr.

Ik spuit en ik snuif, vlak na elkaar. En daar moet ik nodig mee ophouden zegt de huisarts. Het is een verslaving en als ik er niet cold turkey vanaf kom kan hij me wel een ontwenningsprogramma aanbieden. Ja, dames en heren, Alex moet in rehab.

Het hele verhaal? Ik loop al vier weken rond met een verstopte neus en vertrouw sinds dag 1 al op Otrivin neusspray met, in één adem, xylometazoline. Dat spul spoot ik een maand lang drie of vier keer per dag. Nou vertelde de huisarts, en ongetwijfeld ook de ongelezen bijsluiter, dat je Otrivin maar een weekje mag gebruiken. Eén keer per dag. Gebruik je het langer dan begint het averechts te werken en raak je er zelfs aan verslaafd. Het verschijnsel heeft zelfs een naam: Otrivinisme.

Die laten we dus mooi thuis mañana. * schokt *

Dinsdag begint voor ons dan eindelijk de vakantie die iedereen er al op heeft zitten. Dit jaar, wederom niet gespaard voor een grote reis, laten we de huid bruinen in Spanje. We vliegen op Madrid waar we vier dagen verblijven. De laatste dag huren we daar een auto waarmee we naar onze tweede bestemming trekken, Valencia. In Valencia — of Puçol, eigenlijk — stoppen we onszelf een week in een stacaravan aan het strand. Tot slot rijden we door naar Barcelona om daar de laatste vijf dagen vol te maken.

Het moet een leuke mix van stad en strand worden en ik hoop er een boel mooie plaatjes te schieten. Of leuke, zoals hierboven. Hoe dan ook; jullie zullen me twee weekjes moeten missen, dus vermaak je in de tussentijd even met meer leuke plaatjes in dit topic. Doeg!

Even een mededeling van zakelijke aard:

Wij zoeken een bijdetijdse webprogrammeur die wil meewerken aan de leuke klussen die we doen voor onder andere UPC, Jaggle, Van Lanschot Bankiers, Marketingfacts, Kluwer, Nomad, Vodafone, Wageningen UR en KPN.

Jij laat je natuurlijk niet in een hokje stoppen: je noemt jezelf misschien ook webdeveloper, interaction designer of database guru. Je staat op en gaat slapen met php, ajax, mysql, ruby, asp, xml, xhtml, css of flash. Of een ander techniekje, dat maakt niet uit: jij snapt hoe webdevelopment werkt, je hebt ook nog eens oog voor lay-out en je waardeert puik opgezette code.

Doordat we geen hele grote organisatie hebben vind je bij ons een creatieve, informele en vrije cultuur waarin veel ruimte is om de dingen te doen die je leuk vindt. We zijn een team met gedreven specialisten op het het gebied van concept, ontwerp, interactie en techniek.

Wil je meer weten over Onstuimig? Check www.onstuimig.nl. Meer weten over deze vacature of solliciteren? Bel of mail met Gertjan van Laar: 033 448 06 03 / gertjan@onstuimig.nl.

Het plan om samen met collega’s een blog online magazine over mode, design, muziek en andere hippe dingetjes te maken leek maar niet van de grond te komen. Misschien bekroop ons het besef dat ontwerp en techniek leuk zijn, maar het met regelmaat bekladden van zo’n site een taak was waar niemand op zat te wachten. En zo belandde weer een potentieel leuk project in de ijskast.

Maar al bij de geboorte van het idee wilde ik graag een forum aan de site verbinden waar het publiek (fashionistas, shopaholics en designfreaks) buiten de kaders van de geplaatste berichten konden kletsen. Je zou een forum haast als een 100% user-generated weblog kunnen zien en dat idee beviel me wel.

Een paar dagen geleden ben ik dus gestart met MUROV. Een exotische naam voor iets betrekkelijk eenvoudigs: Een Nederlands forum voor mensen die om mode geven. Mode in welke vorm dan ook. Inmiddels is er een tijdelijke pagina online waar je je e-mailadres kunt achterlaten. Probeer maar:

MUROV - Fashion & Lifestyle Forum

Wie Mortal Kombat 2 ooit heeft gespeeld komt waarschijnlijk niet meer bij van dit filmpje. De rest mag zich om het gekneusde hummeltje bekommeren. Zoals het hoort.

Doorlopen dames en heren. Er is niets te zien.