Oscar Alexander

Vrijdag hebben we drie nieuwe iMacs uitgezocht bij A Mac en bedachten ons bij de kassa dat een FireWire kabeltje wel handig zou zijn voor het overzetten van alle data naar deze nieuwe glimmerds. De verkoper rommelde wat ongemakkelijk door een lade vol zakjes en kabeltjes, greep er een opgerold snoertje uit en keerde zich weer tot de kassa. Hij leek geen prijsje te kunnen vinden en besloot te improviseren. “Ik zal jullie matsen,” zei de nerd die brak met ieder Mac-gebruiker stereotype, “deze kabel is één meter tachtig, maar ik zal ‘m aanslaan als één meter.” We konden onze lach niet inhouden.

Een lesje klantenbinding is aan A Mac niet verkeerd besteed. Overigens bevatte één van de dozen de Leopard installatie CD niet, die moesten we maar even kopiëren.

Ik kende ‘m nog niet. Mijn collega’s wel. In de veronderstelling dat-ie sommigen van jullie ook is ontgaan hier de video die me een bijna-ROTFL ervaring heeft bezorgd vandaag. Jawohl.

Het is alweer een poosje geleden dat ik iets getekend heb, maar deze stond al even in de planning. De dame in kwestie heet Olivia Wilde, u misschien bekend als Alex uit de serie The O.C. Ongeveer een jaar geleden had ik haar man verteld dat ik een portret van haar wilde maken dus dat is bij deze gebeurd.

De afbeelding is een collage van twee foto’s. Het portret alleen vond ik niet spannend genoeg, dus heb ik er een achtergrondje bij gezocht.

Nu we het toch over kaas hebben. Bij de kaasafdeling van de lokale Plus supermarkt is iemand helemaal los gegaan met het stickerapparaat.

Oesters, asperges en aardbeien met chocolade vind ik allemaal prima hè. En als je af en toe een filmpje met blote plassers kijkt om je hormonen op gang te krijgen kan ik me daar ook nog wat bij voorstellen. Maar wat het Duitse Vivaeros heeft bedacht gaat alle smaak voorbij en doet geloven dat Mengele’s nazaat zich nu met cosmetica bemoeit.

VULVA Original heet het afrodisiacum van 2008. Een parfum geconcentreerde vaginale geur voor uw eigen reukgenot. En dan niet een boeket van reinheid en maagdelijke onschuld, zoals Süskind ooit fantaseerde. Nee. Gewoon de lucht van een geile vrouwenplasser. Of “de geur van een knappe, Europese vrouw van 25,” zoals de fabrikant het zelf noemt. En zij kunnen het weten, want om tot het gewenste resultaat te komen hebben ze honderden kruizen besnuffeld. Wat een kutbaan. * bekkenslag *

Breng het voorzichtig aan en de film speelt zich af voor je ogen. Althans, dat belooft de site. Volgens de dames van RTL Boulevard ruikt het vooral naar komijnenkaas, wat nog altijd beter is dan cottage cheese. Slipsnifters, grijp uw kans.

Wie veel tijd op forums (of fora, voor de taalpuristen onder jullie) doorbrengt, zal wel eens hebben gelachen om een lollig plaatje dat precies zegt wat er gezegd moest worden. Die lollige plaatjes, zo ontdekte ik vanmorgen, worden bijgehouden op Threadbombing.com. Mooi onderverdeeld in rubrieken als Owned, Doing it wrong, Animated GIFs en meer. Kun jij ook een keer de lolbroek zijn.

De tekst van deze quasi-sentimentele plaat is hilarisch en aan de comments te zien niet ver van de werkelijkheid. Lacht u even mee?

Of derde, eigenlijk. Het tweede rolletje heb ik hebben de kabouters verknald door de camera te openen met een vrijwel niet-teruggespoeld rolletje erin.

Dit keer hebben we het rolletje laten cross-processen. Daarbij laat je diafilm ontwikkelen in de chemicaliën voor gewone film (C-41) en dat zorgt voor een plaatje zó intens dat je oogbollen als strakke druifjes uit elkaar spatten. Afhankelijk van het merk van je rolletje trekken de kleuren naar een bepaalde tint toe en vrijwel altijd wordt het contrast pijnlijk hoog. FujiFilm blijkt een opzichtige voorliefde voor groen te hebben.

Enfin, de foto’s zijn ontwikkeld en zijn te bekijken op ons toegewijde lomoblogje: lomo.onstuimig.nl. De digitale plaatjes zijn helaas nog intenser uitgevallen dan de prints, dus smeer jezelf in en zet een zonnebril op.

UPDATE 26-10-2007

De derde rol is nu ook online. Zelfde adres. Nu stop ik met pluggen, dus houd de site in de gaten als je de plaatjes leuk vindt.

In 1991 introduceerde Matthias Fiegl de LOMO in zijn studentenhuis na een bezoek aan Praag, waar hij de tweedehands camera voor een paar dollar had gekocht. Fiegl en twee huisgenoten raakten betoverd door de schitterende afwijkingen van het apparaat. Oververzadigde kleuren, donkere hoekjes, hoog contrast en “prettige ongelukjes” zorgden voor uniek materiaal dat snel de harten won van hun omgeving. Zo ontstond de Lomographic Society in Oostenrijk; een drietal studenten dat begin jaren ‘90 de camera’s verhandelde en daarmee lokale en later internationale exposities bekostigde.

De LC-A werd in 1982 door de Russische LOMO fabriek in St. Petersburg geproduceerd als eenvoudige “volkscamera”, maar had in eigen land zijn beste tijd gehad. Vijfentwintig jaar later is de Russische camera met zijn geprezen Minitar 1 lens verheven tot wereldwijde cultstatus. De productie vindt inmiddels plaats in China nadat de rechten hiervoor in 2005 zijn overgedragen aan de Lomographic Society. De lens wordt nog steeds, in beperkte oplage, geslepen in St. Petersburg.

Terug naar de snapshot

Geïnspireerd door beelden uit de wereldwijde Lomography community leek de LC-A me een perfect instrument voor Onstuimig. We hebben namelijk nog wat lege muren die creatief gevuld moeten worden. Een weekje later arriveerde de “Supreme package”; een LOMO LC-A met kleurenflitser, fish-eye en tunnelvision lens, tasjes en ander leuks.

Het kleine zwarte apparaatje ademt nostalgie. Het oprollen van een filmpje voelt alsof je de tijd terugdraait en het gebrek aan directe feedback zorgt voor die ouderwetse kriebels bij het ophalen van je foto’s. Het mooiste is nog wel de eenvoud, of beter gezegd; de beperkingen van het apparaat.

Je moet weten dat de vormgevers bij Onstuimig allemaal perfectionisten zijn. Dat is doorgaans niks om trots op te zijn, want het maakt voldoening zo onbreikbaar. Alles moet kloppen. Breedtes van kolommen en marges moeten even getallen zijn, regelafstanden moeten gelijk lopen, kleuren moeten websafe zijn en ga zo maar door. Niet volgens regels, maar een kronkel in je hoofd. In moderne fotografie is perfectionisme ook een obstakel want de mogelijkheden zijn overweldigend. Diafragma, sluitertijd, ISO, belichting, witbalans, contrast, verzadiging, enzovoort. Dan blijkt lomografie op eens heel bevrijdend. Therapeutisch, haast. Je kiest één van de vier focaallengten en klikken maar. Snapshots worden kunstwerkjes door het Minitar 1 glas.

Toegegeven, de ene foto is mooier dan de ander, maar de 10 gouden regels van lomografie leren dat een lomo nooit mislukt. Onscherpte mág en ongebruikelijke composities zijn juist interessant. Schieten zónder de camera tegen je neus te drukken is een must. Vergeet de regels van traditionele fotografie en schiet zonder je druk te maken over de perfecte instellingen. De LOMO LC-A maakt fotografie weer fun.

Ons eerste rolletje (meegeleverd, helaas 100 ASA) hebben we snel volgeschoten en is inmiddels ontwikkeld. We zetten binnenkort een Onstuimig lomoblog online (preview), maar je kunt alvast een selectie zien op mijn LomoHome*. Allemaal gemaakt in anderhalve dag, zonder enige kennis van het apparaatje. Leuk, toch?

BBC Lomo Documentary

Vorig jaar heeft de BBC een documentaire gemaakt over lomografie en de subcultuur die zich rondom het stukje Russische ambacht heeft ontwikkeld. Hij is in zeven delen van een kleine tien minuten te zien op YouTube. Hier: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

* Mijn meest geslaagde kiekjes, opgevuld met foto’s van collega’s.

Big hello to all readers pouring in from the interview at DesignInterviews.com. I’m sorry this blog isn’t in English, nor has any worthwile design work on display. If you’re interested in seeing some of the stuff I did, check out this, this, this, this and this. And my Flickr page, of course. Thanks for stopping by!