Gepost op donderdag, 13 maart 2008 (21:54)
Ergernissen zijn helemaal van deze tijd. En hoewel ik geloof dat je het gelukkigst bent wanneer je je ergernissen tot een minimum beperkt, ontsnapt mij soms ook een WTF.
Waar ik me dagelijks aan erger zijn mensen die bij het stoplichtknopje veranderen in volleerd Morse-typisten. Het aantal keren dat je op het knopje drukt is natuurlijk niet evenredig aan de snelheid waarop het stoplicht verkleurt. Het toont wél aan dat je:
• Geen reet begrijpt van verkeerslichten
• Je eigen oversteekbehoefte belangrijker vindt dan die van het andere verkeer
• Een kinderlijke fascinatie voor knopjes koestert
• Dit blog niet leest
Zelfs de lampjes die aangeven hoe lang je nog moet wachten dringen niet door tot de compulsieve stoplichtknopgebruiker. In een ideale wereld zou het knopje je vingerafdruk registreren en bij een tweede keer drukken beantwoorden met 220 Volt in je wijsvinger.
Blogtip: 1000 Tiny Things I Hate, van de Britse komedieschrijver Jon Brown.
Gepost op donderdag, 23 augustus 2007 (21:49)
Eergisteren passeerde er op Net 5 een commercial van Balance Activ, een nieuw zalfje tegen jeukende vrouwenplassers. De exacte tekst ben ik godzijdank vergeten, maar ik kwam wel even uit mijn stoel om het gezicht bij dit onsmakelijke spotje te zien. Met alle respect voor vrouwen met deze aandoening; dit is materiaal voor discrete brochures in de wachtruimte bij de huisarts, niet voor mijn beeldbuis rond etenstijd.
De commercial kon ik helaas niet terugvinden, maar de website blijkt niet veel subtieler. Hieronder wat fijne quotes:
- “De afscheiding is meestal dik en brokkelig (lijkt op cottagecheese)”
- “Gastro-intestinale besmetting (vergeet niet van voren naar achteren te vegen).”
- “Vervelende vaginale geur (die soms als ‘visachtig’ wordt omschreven).”
Ik kan het niet helpen een beetje medelijden te krijgen met de knappe modellen die opeens kaasgleufjes blijken te hebben. Zo ook de covergirl die ik voor Gids HR Support heb gecast (Onstuimig). Zoiets moet toch invloed hebben op je privéleven. Met name voor de mevrouw op TV, die schaamteloos vertelt wat ze elke ochtend in haar onderbroekje aantreft. Getsie.
Trouwens, zouden ze weten dat Balance Activ Homepage “BAH” spelt?
Gepost op donderdag, 24 mei 2007 (19:37)
Je belt de KPN helpdesk en staat een kwartier in de wacht. Na de negentigste “Een ogenblik geduld alstublieft” piept de magnetron. Je pizza is klaar. In de 20 seconden dat je de hoorn op zijn rug legt ben jij aan de beurt maar wordt direct weer opgehangen omdat je geen gehoor geheeft. Hoe genaaid voel je je dan?
Wel sexy, niet handig. Die draadvolle telefoons.
Gepost op dinsdag, 15 mei 2007 (22:31)
NERD ALERT!
Ik ben sinds begin dit jaar de bezitter van een Nintendo Wii en als ik de winkelvoorraden moet geloven zou ik daar erg trots op moeten zijn. Toch kan ik het niet helpen een beetje vertrouwen te verliezen in de console. Ja; Wii Sports is een briljant spel dat eigenhandig de aanschaf van het witte wonder rechtvaardigt, maar in het heetst van de next-gen consolestrijd heb je meer munitie nodig. Bijna wekelijks check ik het review-overzicht op IGN, op zoek naar overtuigende cijfers, maar de lijst steekt zelfs slecht af tegen mijn schoolrapporten. En dat zegt wat.
Developers, die zich allemaal bewust zijn van de Wii’s matige grafische capaciteit, spelen op safe met schattige, cell-shaded graphics waar geen (westerse) volwassene van opspringt. Neem de Sims, de populaire franchise bij jong en oud wordt voor de Wii veranderd in een super-deformed, kinderachtig animegedrocht. Games die wél een poging doen volwassen ogen te prikkelen moeten het regelmatig bekopen met een onvoldoende.
Natuurlijk draait het niet allemaal om strakke plaatjes, maar het oog wil ook wat. Bovendien is de gameplay van de meeste Wii games niet dusdanig briljant dat we de teleurstellende graphics door de vingers zien. In tegendeel. Ik krijg het idee dat de Wii’s revolutionaire controller een enorm obstakel is voor developers en uitgeverijen. Té vaak lees ik dat games de mogelijkheden van de Wii-mote onvoldoende benutten, en daarmee verliest de console haar meerwaarde, want op andere terreinen legt ze het sowieso af.
Ik weet niet wat het is. Nintendo is mijn vriend en zal er goed over hebben nagedacht, maar als er niet gauw wat spetterende titels komen voor Mario’s pizzadoos haal ik alsnog een PS3 in huis. Zo.
