Oscar Alexander

Zaterdagmiddag was het zover; Uffie live in de X-Ray. Een kleine, stalen loods bestemd voor DJs en de kleinere dance acts. Ruim anderhalf uur voor Uffie’s opkomst draaide Apparat in diezelfde ruimte, gevolgd door een onwijs goede set van Shallow Life Posse. Een halfuurtje voor aanvang even aan het podium gaan staan was er dus niet bij. Nee, we hebben ons in het zweet gedanst (het moet ruim 30ºC zijn geweest) op SLP die eindigde met het beste van The Knife en Justice onder zijn naald. Uiteindelijk stond ik een meter of drie van het podium toen Uffie opkwam. Het water stroomde inmiddels langs mijn rug, maar dit moest ik meemaken.

Omdat mijn eigen camera niet was toegestaan hebben we ’s morgens, speciaal voor de gelegenheid, de camera van mijn schoonzus geleend. Helaas bleek het ding zoveel moeite te hebben met de verlichting/beweging dat iedere foto mislukte. Alleen deze bleek acceptabel.

Is alle buzz rondom de 19-jarige Uffie nou terecht? Hoe eigenzinnig ze ook is, haar muziek doet het beter op feestjes dan door je speakers. Ik heb genoten van haar act en quasi-arrogante rolletje, maar haar vriendje DJ Feadz zul je eerder in mijn CD rek treffen. Word.

De avond voordat de Lowlandskaarten officiëel uitverkocht raakten besloten Sanne en ik tot morgen te wachten met bestellen omdat we bezoek hadden. Leermomentje.

Zoals te verwachten viel leverde onze oproep voor twee kaarten op Marktplaats vooral reacties op van woekeraars, maar toen vandaag de tijd begon de dringen kregen we eindelijk fatsoenlijke aanbiedingen. We hebben zojuist Amersfoorter Gerco van zijn kaarten verlost voor een schappelijke som van € 275. Misschien wel de ultieme woekerprijs, want hij had ze voor niets. Mij maakt het niet uit; we zijn er lekker bij dit weekend!

Overigens baal ik er wel van dat fototoestellen met afneembare lenzen niet zijn toegestaan op het festivalterrein. Voor dat geld had ik toch wel gehoopt om o.a. Uffie van dichtbij te mogen vereeuwigen. Teh suck.

Als je ’s morgens gewekt wordt door kramp in je kuit weet je dat het niet jouw dag wordt. Een klein half uurtje later belt Sanne dat de auto na drie sleutelbeurten nog stééds uitvalt bij ieder stoplicht en vraagt of ik wil onderhandelen met de slecht verstaanbare Iraanse garagehouder. Wel ja. En dan stap je gehaast op je fiets, op weg naar je werk, om halverwege te beseffen dat je GSM nog thuis ligt. Toch maar even omkeren, want zo’n ding is wel handig op een dag als deze. Bij de herhaling van de heenweg ontdek je dat je ook je portemonnee niet bij je hebt. De boodschappen van vanavond worden de boodschappen van morgenochtend.

En dan het werk. Ons altijd bruisende studiootje telde vandaag slechts drie man en mijn mission du jour was het zoeken en bewerken van geluidseffecten voor een Flash game. Bliep. Woesj. Klik. Swiff. En dat zeven uur lang. Om simpel van te worden.

Om half vijf waren we alledrie in REM-slaap en besloten we het bijltje erbij neer te leggen. Thuis aangekomen bleek dat ik mijn sleutels op de zaak had laten liggen en stond ik ruim een half uur aan de verkeerde kant van een dichte voordeur.

Inmiddels ben ik thuis en ga ik mezelf straks vastketenen aan de bank met een vrolijke film en een pot Ben & Jerry’s. Mij krijg je de deur niet meer uit.

Hoe was jouw vrijdag?

De bril is binnen! Pikzwart met glazen op sterkte en zo ziet het er ongeveer uit. Toevallig weer met hetzelfde t-shirt eronder, maar ik heb er meer. Heus waar.

Dat de supermarkt super is maakt hem niet minder markt. Vanmiddag stond ik bij de kassa en bedacht me dat het grappig zou zijn om daar af te dingen. Om, nadat er vijftig producten over de band zijn gegaan en de teller tachtig euro aangeeft, met een stalen gezicht te zeggen: “Voor zeventig euro neem ik het mee, moppie.” Gaat de cassière voor een kasverschil of maakt ze zichzelf ongeliefd door een collega alles terug te laten leggen? Natuurlijk heb ik het niet geprobeerd. Kom nou. Ik zei alleen dat het me grappig leek.

Wat ik wél heb gedaan is een #000000 pizza gemaakt door mijn combi-magnetron niet in te stellen op heteluchtoven. Per ongeluk, uiteraard. Ruzie met een verhongerde Sanne gegarandeerd.

Vanmiddag stonden we aan de kassa van de lokale Plusmarkt onze boodschappen af te rekenen toen achter ons een tergend, blikkig popdeuntje aansloot. Ik ken het liedje niet en wil dat graag zo houden, maar het klonk als Crazy Frog of een andere zanger aan een overdosis helium. Het geluid werd voorgebracht door een draagbaar speakertje, stekend uit een imitatie Gucci-tasje om de nek van een pafferig tienermeisje. Het is een trend, die speakertjes, maar ik had me er niet aan gestoord tot vandaag. Haar vriendinnetje voelde de ergenis van de omgeving blijkbaar beter aan en nam wat afstand van de stoorzender, terwijl het meisje haar vertelde dat de supermarkt er toch écht gezelliger van werd. Uiteindelijk zette ze het ding af. Ze had het door; de wereld was nog niet klaar voor haar wansmaak. Of haar stoïcijnse houding. Gefeliciteerd, jeugd van tegenwoordig, met dit nieuwe dieptepunt.

Update 28-08 (21:14)

Ik heb sympatisanten! Zie: Fucking Irritant

Afgelopen vrijdag, de dag na het drama in Alphen a/d Rijn, gingen we naar de Chemical Brothers in de HMH. We waren wat aan de vroege kant en besloten voor de zekerheid de MediaMarkt aldaar ook even te checken. Zoals verwacht lag hij voor € 599 in het schap. De adviesprijs. Toen ik een verkoper aanschoot en vertelde over de prijs in Alphen, gaf hij aan verplicht te zijn mee te gaan in de prijs als een andere vestiging ‘m voor minder aanbood. Hij logde in op zijn systeem, verifieerde de prijs in Alphen en gaf ‘m mee voor € 499. Het weekend had niet veel beter kunnen beginnen.

Inmiddels hangt er alweer een paar dagen een PS3 aan mijn TV en het bevalt uitstekend. De games (MotorStorm en Resistance) zien er prima uit, maar over de graphics kan ik pas écht oordelen zodra onze nieuwe TV er is. Wat me vooral verraste was het PlayStation Network. Speelbare demo’s downloaden, klassiekers kopen (WipEout voor € 4,99) en vrijwel zonder wachttijden online gamen. Natuurlijk is dat niet uniek voor de PS3; de Xbox 360 kan het ook. Maar áls je kiest voor de PS3 is het goed te weten dat Sony de online component uitstekend op orde heeft.

Toch is Sony’s stokpaardje niet helemaal zonder gebreken. Vergeleken met de Wii is hij enorm groot, zwaar, en zijn de controllers nog altijd gemaakt voor kleine Japanse knuistjes. Het zal best wennen, maar een aangepaste controller voor westerse handen lijkt me geen verkeerd idee. Ook de prijs is aan de hoge kant, maar de honderd euro “korting” verzacht de pijn. Evenals het besef dat een losse een Blu-ray speler, want dat is het, minstens duizend euro kost. Dat Sony $ 300 verlies maakt op iedere verkochte PS3 is geen geheim.

Met een aantal toptitels om de hoek ben ik voorlopig nog niet uitgekeken op dit nieuwe speeltje. En de Wii… tsja, die blijft altijd geliefd bij aangeschoten gezelschap.

Donderdagmorgen om 7.55 uur stapte ik in Amersfoort op de trein naar Den Haag. Samen met een collega zouden we daar een klant bezoeken en ik bedacht me dat onze trein op de terugreis rakelings langs Alphen a/d Rijn kwam. Alphen; daar waar MediaMarkt de PlayStation 3 honderd euro onder de adviesprijs aanbiedt. Op de terugweg besloot ik telefonisch even te checken of ze überhaupt op voorraad waren. Ze hadden er nog twee, zei de meneer. Mooi. Ik nam de trein terug naar Amersfoort en stapte in Gouda uit om daar een half uur te wachten op een aansluiting naar Alphen.

Na een geestdodende treinrit door Waddinxveen en Boskoop arriveerde ik in Alphen a/d Rijn. Van het plattegrondje had ik in Den Haag al een mentale polaroid gemaakt en liep rechtstreeks op mijn bestemming af. Daar was-ie dan; de rode poorten naar een nieuwe gameverslaving lagen voor mij.

Ik baande me een weg door de eindeloze jungle van dozen en electronica naar de eerste verdieping, waar de PS3 mij op zou wachten. Een haarscherpe André Hazes zong mijn stevige passen toe vanaf een imposante LCD/surround-opstelling. Wii’s, PS2’s… “Jullie hebben hier de PS3 voor € 499, toch?” vroeg ik de verkoopster. “Nee, helaas. Die is uitverkocht…” antwoordde ze, haar mollige vingertje wijzend op leeg rek. “…maar we krijgen ze vandaag weer binnen,” vervolgde ze. Mezelf overtuigend van haar ongelijk zei ik dat ik een uur geleden had gebeld en me verteld werd dat er nog twee op voorraad waren. Ze greep een telefoon uit haar vormloze broek en belde naar het magazijn. Misschien wisten zij meer. Wat bleek; de twee PS3’s die nog in hun systeem stonden waren defect. “Dat is wel héél zuur,” vertelde ik haar, inmiddels accepterend dat alle moeite voor niets was dankzij onzorgvuldig MediaMarkt personeel.

Beneden bij de infobalie probeerde ik het nog eens, maar kreeg dezelfde boodschap in een sympathieker jasje. De jongen daar vond het oprecht jammer mij niet verder te kunnen helpen. Er is een jongen voor nodig om te begrijpen hoe koud deze kermis was, denk ik. De nieuwe lading kon over vijf minuten of vijf uur binnenkomen, maar daar kon ik niet op wachten. Het was immers een normale werkdag en ik had nog zat te doen. Op naar Amersfoort, met een bejaardentempo door de weilanden die ik nooit eerder zo somber heb bekeken.

Vijf uur later werd ik gebeld. Mijn gereserveerde PS3 was binnen.

Vanavond geeft Sanne haar verjaardagsfeestje en speciaal voor de gelegenheid lieten we ons haar weer even fatsoeneren bij B (Amersfoort). Ik geloof dat ik een week heb zitten twijfelen tussen kort (for the sake of change) of lang (omdat het me staat en niet iedereen het heeft). Bij de voordeur wist ik het nog steeds niet, maar Milad, de Syrische kapper met een arsenaal schaartjes waar Inspector Gadget jaloers op zou zijn, overtuigde me dat kort niet verstandig was. En Milad geloof ik, want hij won afgelopen zondag nog de Schwarzkopf Newcomer of the Year award (meer). Uiteindelijk heeft-ie de boel voorzichtig ingekort, wat minder bol gemaakt en de punten wat laten springen. Een “Brazilliaanse beach look,” noemde hij het zelf. Ik ben helemaal tevreden, maar met Milad als derde uit een reeks goede kappers bij B, wordt het lastig besluiten wie mij de volgende keer gaat knippen…

Bekijk de voor/na foto

En de award voor slechtste blogtitel van 2007 gaat natuurlijk naar mij. Maar goed dat ik niet in de reclame zit.

Vandaag ben ik zesentwintig geworden en het lijkt wel of de jaren steeds harder gaan. Het zal wel te maken hebben met de invulling, want het afgelopen jaar heb ik een boel gedaan en zijn er een hoop keuzes gemaakt. Als er iets is dat ik op mijn vijfentwintigste heb opgestoken, dan is het dat fouten maken pas kwalijk is als je er niets van leert. En wat je leert kun je weer doorgeven, nietwaar?

Vandaag had ik, naast het gebruikelijke bezoek aan onze kerk in Amstelveen, niets bijzonders gepland. Sanne wel. Bij thuiskomst was het huis versierd door een stel goede vrienden en werden we ’s avonds in een restaurant opgewacht door nóg meer goede vrienden. Een leuke dag vol verrassingen en een weekend misleiding dus. We gaan er weer een mooi jaar van maken. Beloofd.