Lieve mensen! 2007 loopt op zijn eind en dat geeft mij mooi de gelegenheid jullie niets dan het beste te wensen voor 2008. Concrete voornemens heb ik nog niet, maar ik wil vooral mijn best doen er weer het meeste van te maken. Een jaar zonder concessies of spijt. Goede wissel morgenavond en let op die vingers hè! Schrijven met je voeten is één keer leuk…
Vrijdag hebben we drie nieuwe iMacs uitgezocht bij A Mac en bedachten ons bij de kassa dat een FireWire kabeltje wel handig zou zijn voor het overzetten van alle data naar deze nieuwe glimmerds. De verkoper rommelde wat ongemakkelijk door een lade vol zakjes en kabeltjes, greep er een opgerold snoertje uit en keerde zich weer tot de kassa. Hij leek geen prijsje te kunnen vinden en besloot te improviseren. “Ik zal jullie matsen,” zei de nerd die brak met ieder Mac-gebruiker stereotype, “deze kabel is één meter tachtig, maar ik zal ‘m aanslaan als één meter.” We konden onze lach niet inhouden.
Een lesje klantenbinding is aan A Mac niet verkeerd besteed. Overigens bevatte één van de dozen de Leopard installatie CD niet, die moesten we maar even kopiëren.
In 1991 introduceerde Matthias Fiegl de LOMO in zijn studentenhuis na een bezoek aan Praag, waar hij de tweedehands camera voor een paar dollar had gekocht. Fiegl en twee huisgenoten raakten betoverd door de schitterende afwijkingen van het apparaat. Oververzadigde kleuren, donkere hoekjes, hoog contrast en “prettige ongelukjes” zorgden voor uniek materiaal dat snel de harten won van hun omgeving. Zo ontstond de Lomographic Society in Oostenrijk; een drietal studenten dat begin jaren ‘90 de camera’s verhandelde en daarmee lokale en later internationale exposities bekostigde.
De LC-A werd in 1982 door de Russische LOMO fabriek in St. Petersburg geproduceerd als eenvoudige “volkscamera”, maar had in eigen land zijn beste tijd gehad. Vijfentwintig jaar later is de Russische camera met zijn geprezen Minitar 1 lens verheven tot wereldwijde cultstatus. De productie vindt inmiddels plaats in China nadat de rechten hiervoor in 2005 zijn overgedragen aan de Lomographic Society. De lens wordt nog steeds, in beperkte oplage, geslepen in St. Petersburg.
Terug naar de snapshot
Geïnspireerd door beelden uit de wereldwijde Lomography community leek de LC-A me een perfect instrument voor Onstuimig. We hebben namelijk nog wat lege muren die creatief gevuld moeten worden. Een weekje later arriveerde de “Supreme package”; een LOMO LC-A met kleurenflitser, fish-eye en tunnelvision lens, tasjes en ander leuks.
Het kleine zwarte apparaatje ademt nostalgie. Het oprollen van een filmpje voelt alsof je de tijd terugdraait en het gebrek aan directe feedback zorgt voor die ouderwetse kriebels bij het ophalen van je foto’s. Het mooiste is nog wel de eenvoud, of beter gezegd; de beperkingen van het apparaat.
Je moet weten dat de vormgevers bij Onstuimig allemaal perfectionisten zijn. Dat is doorgaans niks om trots op te zijn, want het maakt voldoening zo onbreikbaar. Alles moet kloppen. Breedtes van kolommen en marges moeten even getallen zijn, regelafstanden moeten gelijk lopen, kleuren moeten websafe zijn en ga zo maar door. Niet volgens regels, maar een kronkel in je hoofd. In moderne fotografie is perfectionisme ook een obstakel want de mogelijkheden zijn overweldigend. Diafragma, sluitertijd, ISO, belichting, witbalans, contrast, verzadiging, enzovoort. Dan blijkt lomografie op eens heel bevrijdend. Therapeutisch, haast. Je kiest één van de vier focaallengten en klikken maar. Snapshots worden kunstwerkjes door het Minitar 1 glas.
Toegegeven, de ene foto is mooier dan de ander, maar de 10 gouden regels van lomografie leren dat een lomo nooit mislukt. Onscherpte mág en ongebruikelijke composities zijn juist interessant. Schieten zónder de camera tegen je neus te drukken is een must. Vergeet de regels van traditionele fotografie en schiet zonder je druk te maken over de perfecte instellingen. De LOMO LC-A maakt fotografie weer fun.
Ons eerste rolletje (meegeleverd, helaas 100 ASA) hebben we snel volgeschoten en is inmiddels ontwikkeld. We zetten binnenkort een Onstuimig lomoblog online (preview), maar je kunt alvast een selectie zien op mijn LomoHome*. Allemaal gemaakt in anderhalve dag, zonder enige kennis van het apparaatje. Leuk, toch?
BBC Lomo Documentary
Vorig jaar heeft de BBC een documentaire gemaakt over lomografie en de subcultuur die zich rondom het stukje Russische ambacht heeft ontwikkeld. Hij is in zeven delen van een kleine tien minuten te zien op YouTube. Hier: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.
* Mijn meest geslaagde kiekjes, opgevuld met foto’s van collega’s.
Big hello to all readers pouring in from the interview at DesignInterviews.com. I’m sorry this blog isn’t in English, nor has any worthwile design work on display. If you’re interested in seeing some of the stuff I did, check out this, this, this, this and this. And my Flickr page, of course. Thanks for stopping by!
De vakantie in Spanje zit er weer op en voelde door de enorme afwisseling een stuk langer dan de zestien dagen die het duurde. Met de volgorde zijn we achteraf erg tevreden. Hieronder een verslagje.
Bekijk de plaatjes als je niet kunt lezen.
Madrid (kaart)
We begonnen in Madrid, de hoofdstad, waar we mooi konden wennen aan de taal, de mensen en de temperatuur, die gedurende de hele vakantie niet onder de 25ºC is gedoken. Wat ons opviel is dat de stad, ondanks haar 3,5 miljoen inwoners, verbazingwekkend schoon is. De Lonely Planet die we speciaal voor deze vakantie hadden aangeschaft waren we vergeten, dus kochten we op het vliegveld nog snel een Madrid-gids. Daardoor hebben we alsnog de mooiste straatjes, parken, fonteinen en bouwwerken meegepikt. Madrid is groots, ontdekten we. Grote gebouwen, brede straten en veel verkeer.
Ons hotel bevond zich in de Chueca wijk, midden in het stadscentrum. Chueca is de laatste jaren enorm gepopulariseerd door de gayscene met hippe bars, clubs en boetiekjes als bewijs. Rond ons hotel vond je dan ook meer knuffelende jongens dan elders in de stad.
Na vier dagen slenteren waren onze vermoeide benen toe aan het ontspannen weekje strand dat volgde.
Platja de Puçol (kaart)
Bij aankomst op onze camping in Platja de Puçol, zo’n 18 kilometer boven Valencia, krabden we ons even achter de oren. Het dorp had net onder noodweer geleden. Er was geen mens te zien in een straal van 200 meter en het dorp was enkel gevuld met het geluid van ritseldende palmbladeren en een blaffende hond in de verte. Alleen Stephen King zou zich hier thuisvoelen. Inchecken kon nog even niet. De receptie van de camping was wegens siësta nog 2,5 uur gesloten. Dat gaf ons mooi de tijd om te besluiten dat we zouden upgraden van doucheloze mobil-home naar douchevolle bungalow, want de douches op de camping bleken pure sanitaire horror.
We besloten in de tussentijd het dorpje te verkennen en het strand te checken. Bij terugkomst was er plotseling leven. Alsof er een blik mensen was opengetrokken. Kinderen fietsen over de camping en ouders zaten gezellig onder afdakjes te kaarten. Het was vrijdag na vijven en blijkbaar besteden de mensen uit Puçol — het oude dorp 5 kilometer verder van het stand — hun weekend graag op de camping. Het gevolg is dat Platja de Puçol doordeweeks een spookstad is. De buitenlandse toeristen waren op één hand te tellen.
Omdat de supermercado op de camping minder te bieden had dan een goedgevuld Nederlands winkelwagentje gingen we regelmatig het oude dorp in voor bevoorrading. En dat oude dorp was best leuk. Zo hebben we de tweede dag stierenrennen meegemaakt en absinthe gedronken met wat locals. Verder was het een heerlijk ontspannen weekje met strand, boeken, PlayStation Portable en uitstapjes naar het mooie Valencia.
Valencia (kaart)
Hoewel we er maar twee keer zijn geweest kan ik toch vertellen dat Valencia een mooie stad is. Het is warmer dan Madrid. Smallere straatjes, meer gezellige pleinen en meer toerisme. Shoppen is er wél lastiger, is onze ervaring. We hebben er fietsen gehuurd en zijn van het oude centrum door de schitterende tuinen die Valencia omringen naar de kust gefietst en weer terug. ’s Avonds hebben we er heerlijk gegeten bij Pepita in de uitgaanswijk El Carmen. De tweede keer kwamen we voor het indrukwekkende Center of Arts and Sciences; een wetenschappelijk museum, Omniversum, theater en Seaworld verpakt in futuristische architectuur.
Barcelona (kaart)
En toen Barcelona. Op naar Carlos, een vriend van een vriend van een vriendin die zijn telefoon maar niet opnam. En dat terwijl we twee nachten bij hem zouden verblijven. Alles kwam goed. We sliepen in de kamer van zijn huisgenoot pal tegenover het stadium waar FC Barcelona later die avond een bekerwedstrijd tegen Sevilla speelde. Barcelona won met 2-1. Onze ruiten bleven heel.
Carlos bleek een supergeschikte jongen die ons later nog wat leuke tentjes heeft laten zien. Barcelona is onze nieuwe favoriete stad. Of minstens een gedeelde eerste plaats met Londen. De mensen zijn hartelijk, het metronetwerk is perfect, je kunt je er bankroet shoppen, je hebt een stand in de rug en je kan er uitgebreid met z’n tweeën uit eten bij de leukste tentjes voor nog geen 60 euro. Enige tegenslag was de diefstal van Sanne’s handtas waar onze paspoorten, autopapieren, appel en flesje water in zaten. Wat moesten we nou zonder appel? Tien seconden uit het oog in een internetcafé en je ziet ‘m nooit meer terug.
Resumerend…
Madrid is groots en leuk om gezien te hebben maar niet een stad die we snel nog eens zullen bezoeken. Valencia is vooral mooi en gezellig maar enigszins beperkt in winkelaanbod en metronetwerk. Barcelona is op alle fronten geweldig en zullen we beslist vaker zien.
Ik spuit en ik snuif, vlak na elkaar. En daar moet ik nodig mee ophouden zegt de huisarts. Het is een verslaving en als ik er niet cold turkey vanaf kom kan hij me wel een ontwenningsprogramma aanbieden. Ja, dames en heren, Alex moet in rehab.
Het hele verhaal? Ik loop al vier weken rond met een verstopte neus en vertrouw sinds dag 1 al op Otrivin neusspray met, in één adem, xylometazoline. Dat spul spoot ik een maand lang drie of vier keer per dag. Nou vertelde de huisarts, en ongetwijfeld ook de ongelezen bijsluiter, dat je Otrivin maar een weekje mag gebruiken. Eén keer per dag. Gebruik je het langer dan begint het averechts te werken en raak je er zelfs aan verslaafd. Het verschijnsel heeft zelfs een naam: Otrivinisme.
Die laten we dus mooi thuis mañana. * schokt *
Dinsdag begint voor ons dan eindelijk de vakantie die iedereen er al op heeft zitten. Dit jaar, wederom niet gespaard voor een grote reis, laten we de huid bruinen in Spanje. We vliegen op Madrid waar we vier dagen verblijven. De laatste dag huren we daar een auto waarmee we naar onze tweede bestemming trekken, Valencia. In Valencia — of Puçol, eigenlijk — stoppen we onszelf een week in een stacaravan aan het strand. Tot slot rijden we door naar Barcelona om daar de laatste vijf dagen vol te maken.
Het moet een leuke mix van stad en strand worden en ik hoop er een boel mooie plaatjes te schieten. Of leuke, zoals hierboven. Hoe dan ook; jullie zullen me twee weekjes moeten missen, dus vermaak je in de tussentijd even met meer leuke plaatjes in dit topic. Doeg!
Zaterdagmiddag was het zover; Uffie live in de X-Ray. Een kleine, stalen loods bestemd voor DJs en de kleinere dance acts. Ruim anderhalf uur voor Uffie’s opkomst draaide Apparat in diezelfde ruimte, gevolgd door een onwijs goede set van Shallow Life Posse. Een halfuurtje voor aanvang even aan het podium gaan staan was er dus niet bij. Nee, we hebben ons in het zweet gedanst (het moet ruim 30ºC zijn geweest) op SLP die eindigde met het beste van The Knife en Justice onder zijn naald. Uiteindelijk stond ik een meter of drie van het podium toen Uffie opkwam. Het water stroomde inmiddels langs mijn rug, maar dit moest ik meemaken.
Omdat mijn eigen camera niet was toegestaan hebben we ’s morgens, speciaal voor de gelegenheid, de camera van mijn schoonzus geleend. Helaas bleek het ding zoveel moeite te hebben met de verlichting/beweging dat iedere foto mislukte. Alleen deze bleek acceptabel.
Is alle buzz rondom de 19-jarige Uffie nou terecht? Hoe eigenzinnig ze ook is, haar muziek doet het beter op feestjes dan door je speakers. Ik heb genoten van haar act en quasi-arrogante rolletje, maar haar vriendje DJ Feadz zul je eerder in mijn CD rek treffen. Word.
De avond voordat de Lowlandskaarten officiëel uitverkocht raakten besloten Sanne en ik tot morgen te wachten met bestellen omdat we bezoek hadden. Leermomentje.
Zoals te verwachten viel leverde onze oproep voor twee kaarten op Marktplaats vooral reacties op van woekeraars, maar toen vandaag de tijd begon de dringen kregen we eindelijk fatsoenlijke aanbiedingen. We hebben zojuist Amersfoorter Gerco van zijn kaarten verlost voor een schappelijke som van € 275. Misschien wel de ultieme woekerprijs, want hij had ze voor niets. Mij maakt het niet uit; we zijn er lekker bij dit weekend!
Overigens baal ik er wel van dat fototoestellen met afneembare lenzen niet zijn toegestaan op het festivalterrein. Voor dat geld had ik toch wel gehoopt om o.a. Uffie van dichtbij te mogen vereeuwigen. Teh suck.
Als je ’s morgens gewekt wordt door kramp in je kuit weet je dat het niet jouw dag wordt. Een klein half uurtje later belt Sanne dat de auto na drie sleutelbeurten nog stééds uitvalt bij ieder stoplicht en vraagt of ik wil onderhandelen met de slecht verstaanbare Iraanse garagehouder. Wel ja. En dan stap je gehaast op je fiets, op weg naar je werk, om halverwege te beseffen dat je GSM nog thuis ligt. Toch maar even omkeren, want zo’n ding is wel handig op een dag als deze. Bij de herhaling van de heenweg ontdek je dat je ook je portemonnee niet bij je hebt. De boodschappen van vanavond worden de boodschappen van morgenochtend.
En dan het werk. Ons altijd bruisende studiootje telde vandaag slechts drie man en mijn mission du jour was het zoeken en bewerken van geluidseffecten voor een Flash game. Bliep. Woesj. Klik. Swiff. En dat zeven uur lang. Om simpel van te worden.
Om half vijf waren we alledrie in REM-slaap en besloten we het bijltje erbij neer te leggen. Thuis aangekomen bleek dat ik mijn sleutels op de zaak had laten liggen en stond ik ruim een half uur aan de verkeerde kant van een dichte voordeur.
Inmiddels ben ik thuis en ga ik mezelf straks vastketenen aan de bank met een vrolijke film en een pot Ben & Jerry’s. Mij krijg je de deur niet meer uit.
Hoe was jouw vrijdag?
