Oscar Alexander

De tekst van deze quasi-sentimentele plaat is hilarisch en aan de comments te zien niet ver van de werkelijkheid. Lacht u even mee?

Zaterdagmiddag was het zover; Uffie live in de X-Ray. Een kleine, stalen loods bestemd voor DJs en de kleinere dance acts. Ruim anderhalf uur voor Uffie’s opkomst draaide Apparat in diezelfde ruimte, gevolgd door een onwijs goede set van Shallow Life Posse. Een halfuurtje voor aanvang even aan het podium gaan staan was er dus niet bij. Nee, we hebben ons in het zweet gedanst (het moet ruim 30ºC zijn geweest) op SLP die eindigde met het beste van The Knife en Justice onder zijn naald. Uiteindelijk stond ik een meter of drie van het podium toen Uffie opkwam. Het water stroomde inmiddels langs mijn rug, maar dit moest ik meemaken.

Omdat mijn eigen camera niet was toegestaan hebben we ’s morgens, speciaal voor de gelegenheid, de camera van mijn schoonzus geleend. Helaas bleek het ding zoveel moeite te hebben met de verlichting/beweging dat iedere foto mislukte. Alleen deze bleek acceptabel.

Is alle buzz rondom de 19-jarige Uffie nou terecht? Hoe eigenzinnig ze ook is, haar muziek doet het beter op feestjes dan door je speakers. Ik heb genoten van haar act en quasi-arrogante rolletje, maar haar vriendje DJ Feadz zul je eerder in mijn CD rek treffen. Word.

Argh. Ik moet nog een boel doen voordat ik morgen om 7.20 uur met mijn collega’s naar Londen vlieg voor het Future of Web Design congres, maar ik wil toch even een nieuwe mash-up site pluggen. The Hood Internet mixt hip-hop met electroplaten en photoshopt er meteen wat artwork bij. Wel zo gezellig!

Genoeg van The Hood? Check dan ook de mixes van Party Ben eens. Wel wat ouder, maar daardoor niet minder goed.

Ik heb nooit begrepen waarom Fabio door talloze huisvrouwen special ladies wordt gezien als toonbeeld van mannelijkheid. Persoonlijk kan ik alleen maar lachen om de looks van onze langharige adonis, maar sinds dit weekend is het niet alleen zijn verschijning die op mijn lachspieren werkt. Meneer Fabio heeft namelijk ook een CD gemaakt om de gewone man te transformeren in een onweerstaanbare Casanova. Zijn cursus romantiek-voor-dummies-op-pornomuziek is vermaak van het zuiverste water en de review op i-Mockery is minstens zo leuk.

“But he doesn’t pronounce it as “lovers,” no he calls them “LAAAAAWVORS”. And why? Because that’s how you talk when you’re sexy like Fabio.”

Tip: David

Sweep the Leg is de debuutsingle van No More Kings, een band die je misschien een beetje kunt vergelijken met… heel veel andere rockformaties, eigenlijk. Hoewel er halverwege de clip een lekker gitaarrifje passeert is de muziek dus niet bijzonder origineel te noemen, maar de clip maakt een hoop goed. Met beelden die me erg doen denken Domino en de Cobra Kai vechtjassen uit Karate Kid is dit toch wel een clipje waar je even vijf minuten voor moet gaan zitten.

Via: VK Mag

Vanmorgen om half acht rinkelde onze huistelefoon van de haak. Niemand belt ons zo vroeg en al zéker niet op de huislijn. Sanne, die er toch al uit moest, kroop uit bed en strompelde naar het apparaat om de volhardende beller te woord te staan. Het was Giel. Giel van de radio.

Een maand geleden had collega Ralph mij in een melige bui opgegeven om de dag te beginnen met een dansje en een lach, en nu was het zover. Alex mocht in slaapdronken toestand een liedje zingen door de radio’s van duizenden, wat zeg ik, miljoenen Nederlanders. Na de eerste twee regels liet mijn comateuze brein me in de steek, maar gelukkig mag ik het volgend jaar weer proberen. Fijne collega’s heb ik toch.

Luister hier het fragment (2,4mb)

Ik wil even twee platen met jullie delen die ik de laatste tijd veel luister. Omdat ik zo’n aardige jongen ben.

Uffie - Pop the Glock
Ray LaMontagne - Crazy (cover van)

Té vet.

Gisteren tipte een vriend me op de Welcome-to-your-weekend-mix podcasts van Caz! Nou luister ik nooit naar Caz!, maar die weekendmixen van ze klinken toch wel erg lekker. Downloaden dus!

Ik hou wel van jazz. Ik hou ook wel van funk. Ik hou al helemaal van lekkere beats. Combineer deze elementen en je hoort het onderscheidende geluid van DJ Maestro.

Dank aan Jurre voor de tip. Bedankt Jurre. Voor de tip.

Sinds ik vorig jaar mijn oversized Technics doofmakers kocht voor publiek vertoon zie ik steeds vaker grote koptelefoons op straat, TV en in glimmende tijdschriften. Ook nu weer in die clip van Bodyrox ft. Luciana (de levende definitie van “sexy”). Nou heb ik niet de illusie dat ik trends veroorzaak, maar ik geneer me schijnbaar minder met progressief modespul dan anderen. En reken maar dat mijn authentieke gaaspetje van 2004 een goede oefening was voor de Amersfoortse lachspieren.

Wanneer zo’n verschijnsel wordt opgepakt en gepopulariseerd door de early adopters volgt de massa. Het volk dat hip wil zijn, maar niet afwijkend en per definitie dus niet hip. Keuze en verkrijgbaarheid nemen toe, ten koste van de prijs en exclusiviteit. Wat de hipsters vorig jaar voor een habbekrats op de rommelmarkt scoorden hangt nu voor de hoofdprijs aan de rekken. Maar ja, dat is mode voor je.

Panasonic (het Technics moedermerk) springt nu in op de koptelefoontrend en lanceert een prachtige lijn retro-koptelefoons in verschillende kleuren. Volgens recensies zijn ze kwalitatief dik in orde en nog goed betaalbaar ook ($ 60). Nu kan iedereen er weer uitzien zoals-ie dat vorig jaar niet durfde :)