Oscar Alexander

Vandaag is mijn laatste werkdag. Overmorgen stappen we in de auto en fahren wir auf die Autobahn naar Berlijn om daar tot zondag te verblijven in dit veel te vette hotel. Daarna gaan we naar huis en pakken we, afhankelijk van het weer, opnieuw de koffers om een weekje strand te doen tussen Den Helder en Bordeaux. Tot slot gaan we nog een weekend tekeer op Steve Aoki, Underworld, Digitalism en meer op Lowlands. Dit jaar met een caravan zo groot als je bezemkast, geleend van de schoonouders die nog steeds denken dat er niet in gekotst wordt.

Verwacht van mij NIETS in de tussentijd!

Wat kun je doen om je langhaarliefhebbende vriendin nóg blijer te maken als ze thuiskomt van een zesdaags zakenreisje naar Parijs?

Aantonen dat het smsje met gephotoshopt kaal hoofd dat je eerder stuurde een gephotoshopt kaal hoofd was. Het zit er nog aan, natuurlijk.

Jullie nog wat bijzonders gedaan dit weekend? Ik heb een Pelophylax Nigromaculatus van een vertrappingsdood gered in ons trappenhuis. Hier wat zojuist geschoten kiekjes van mijn nieuwe groene vriend. Let vooral op de intense dankbaarheid die spreekt uit zijn gitzwarte oogjes.

Iedereen die wel eens een oogje open heeft gehouden voor een leuke occasion kent ‘m wel: het in Word opgemaakte “TE KOOP” A4-tje propvol kleine lettertjes. Je fietst erlangs met 40 kilometer per uur en het enige dat je netvlies opvangt is TE KOOP. Maar ja, die boodschap bleek al uit de aanwezigheid van het papiertje opzich. Wil je de prijs vinden, dan zul je zorgvuldig de zijruitkronieken van meneer de autoverkoper moeten doorpluizen.

Als occasionzoeker is dat frustrerend. Als occasionzoekende vormgever des te meer. En zo kwam ik afgelopen maandag op het lumineuze idee om een goede daad te bewijzen aan autoverkopend Nederland. Ruitpapier is het resultaat van twee avondjes arbeid en hopelijk kan ik er iemand blij mee maken.

Voor de naam wil ik Lars nog even bedanken. Lars functioneert al een tijdje als mijn externe brein voor het bedenken van leuke namen en heeft me nog nooit in de steek gelaten. Thanks!

Ligt het aan mij of mogen we dit ook kutweer noemen? Het is buiten dik twintig graden, geen zonnetje te zien en bij de kleinste inspanning drijf je uit je kleren. Nu moet ik elke dag schoon ondergoed aan! Waardeloos.

En weet je wat ook waardeloos is? Dat je erover kunt zeiken zoveel je wilt en er toch geen flikker aan verandert. Maar het lucht wel op. Dus.

* zucht *

Vanmorgen, vlak nadat Sanne de deur uit liep, ging de telefoon. Het was Sanne. Stomverbaasd vertelde ze me dat het uitlaatstukje, dat we een paar weken geleden bij onze garage hadden besteld, aan de uitlaat was gemonteerd. Zomaar, overnight. Vanaf het balkon heb ik het wonder met eigen ogen bevestigd. Uitwrijven hielp niet.

Vanmiddag heb ik Amir van de Garagehuis Eemland even gebeld. Als hij er niks vanaf wist moest het een grap van mijn buurman zijn. Die sleutelt wel vaker aan auto’s, maar meestal gevraagd. Wat blijkt: Amir reed dagelijks langs ons huis op weg naar Woudenberg, herkende de auto die we bij hem hebben gekocht en besloot gisteravond het pijpje erop te zetten. Geen telefoontje, geen rekening, niks. “Service.”

En ik maar denken dat Arabische humor primitief was :)

Op 6 augustus 2004 schreef ik voor het eerst over mijn megalomane plannen om een grote online community te stichten en daar stinkend rijk mee te worden. Talloze ideeën hebben het sindsdien afgelegd tegen mijn gebrekkige doorzettingsvermogen. Op deze na.

Halverwege 2007 kwam ik op het idee om een forum te starten voor Nederlandse fashionistas en shopaholics. Dat was er namelijk nog niet. De afgelopen maanden heb ik een eigen forumsysteem onwikkeld in PHP en vanmiddag, iets na énen, zag Freshville het daglicht. De thema’s zijn inmiddels iets uitgebreid en het design is gaandeweg ongeveer vijf keer over de kop gegaan. De naam kwam — zoals voor mijn projecten inmiddels gebruikelijk is — op het allerlaatste moment.

Thema’s
In plaats van de site enkel te richten op kleding, heb ik besloten om een platform te creeëren voor hippe vogels in het algemeen. Naast kleding kun je er nu dus ook lullen over design, kunst en obscure bandjes. Het leek me ook leuk om een sub-forum te hebben waar oude Casio horloges en vintage zonnebrillen verhandeld kunnen worden, dus dat is ook opgenomen.

Promotie
Over de promotie heb ik nog niet heel veel nagedacht. Naïef als ik ben geloof ik dat Google me het meeste verkeer zal opleveren, maar ik besef ook dat mensen zich niet gaan aanmelden op een forum waar geen hond komt. Ik reken er dus op dat je al je vrienden even op de hoogte brengt :)

Toekomst
De grote droom is natuurlijk dat Freshville dé community wordt van hip Nederland, waar dagelijks wordt gediscussieerd over nieuwe trends en bands. Ik wil ook gaan lobbyen bij boetiekjes om de winkeliers (mensen met kennis) op Freshville te krijgen. Dat geeft hen extra exposure en zo komen de andere leden meer te weten over nieuwe collecties, trends, enzovoort. Het lijkt me ook leuk samenwerkingen te doen met tijdschriften als CODE om de offline hipsters online te krijgen en andersom.

Hoe het allemaal gaat lopen is nog een groot raadsel, maar dit is wel het project waar ik voorlopig mijn schouders onder ga zetten. De site is ontwikkeld op een Mac en er treden nog wat schoonheidsfoutjes op in Internet Explorer, maar wat mij betreft zijn de poorten van Freshville officieel geopend. Check het uit!

Ergernissen zijn helemaal van deze tijd. En hoewel ik geloof dat je het gelukkigst bent wanneer je je ergernissen tot een minimum beperkt, ontsnapt mij soms ook een WTF.

Waar ik me dagelijks aan erger zijn mensen die bij het stoplichtknopje veranderen in volleerd Morse-typisten. Het aantal keren dat je op het knopje drukt is natuurlijk niet evenredig aan de snelheid waarop het stoplicht verkleurt. Het toont wél aan dat je:

• Geen reet begrijpt van verkeerslichten
• Je eigen oversteekbehoefte belangrijker vindt dan die van het andere verkeer
• Een kinderlijke fascinatie voor knopjes koestert
• Dit blog niet leest

Zelfs de lampjes die aangeven hoe lang je nog moet wachten dringen niet door tot de compulsieve stoplichtknopgebruiker. In een ideale wereld zou het knopje je vingerafdruk registreren en bij een tweede keer drukken beantwoorden met 220 Volt in je wijsvinger.

Blogtip: 1000 Tiny Things I Hate, van de Britse komedieschrijver Jon Brown.

Laatst in de videotheek speelde ik “zoek de verschillen” met twee hoezen van recente Seagal-films. Onmogelijk spelletje, bleek. Ik heb net zijn filmhoezen van het afgelopen decennium eens op een rijtje gezet (je moet wát) en kwam tot de treurige ontdekking dat iedere nieuwe film het vervolg op zijn vorige lijkt. Hetzelfde vette knotje, een lange, bij voorkeur leren jas en steeds die bodemloze frons langs de loop van een ongeladen pistool. De altijd aanwezige slagzinnen spreken ook tot de verbeelding (“Whoever set him up is definitely going down!” — Today You Die).

Seagal is de levende, onbeschaamde definitie van type casting en dat alleen maakt hem voor mij al een culticoon. Soort van. Hopelijk vindt meneer het zelf ook een beetje lollig.

Meer knotjes, slagzinnen en de Seagal-formule hierrr!

Oké, als het cookie van je Wordpress admin is verlopen weet je zeker dat je te lang niets van je hebt laten horen. Ik kan duizend smoesjes verzinnen, maar waar het vooral op neerkomt is dat ik niets vond dat ik persé wilde delen. Tot nu.

Een half jaar geleden werden we al getrakteerd op een handjevol gelikte renders, maar verder was er weinig bekend over de broekzak DJ van het Zweedse Tonium. Vanaf deze maand is het apparaat eindelijk leverbaar en is ook de website — geen idee hoe lang al — voorzien van werkelijk alle denkbare informatie. Hoog tijd om eens uit te zoeken of we hier te maken hebben met de übergadget of miskoop van 2008.

Nou moet je weten dat ik nog nooit een draaitafel heb aangeraakt (mits je de met motown belegde platenspeler van mijn vader meerekent), maar sinds ik las over Numark’s iDJ2 ontstond spontaan de ambitie om vette platen te mengen. Vette muziek, moet u weten, is namelijk wel mijn ding. Nou heeft het prijskaartje (€ 700) en mijn laatste restje gezond verstand me ervan weerhouden het DJ avontuur te ondernemen.

En dan komt ineens dit stukje Zweeds vernuft. Niet veel groter dan je moeder’s prepaid mobieltje en uitrust met vrijwel alle iDJ2 features. Behalve dan dat je hier geen iPod in prikt, want de Pacemaker is zélf een volwaardige MP3-speler met een genereuze 120gb aan opslag. Genoeg voor zo’n 30.000 tracks. Bovendien ziet het ding eruit als PURE SEKS en is het met € 520 een stuk betaalbaarder dan de iDJ2.

In woorden uitleggen waarom het apparaat je nieuwe beste vriend wordt is zonde als ik je ook op hun eigen schitterende website kan wijzen. Bij deze.

De stijlvolle animatie van studio Ljudbilden & Piloten moet je ook even checken.

* gooit spaarvaken kapot *