File maken doe je zo
Gepost op zondag, 26 april 2009 (19:25)Na een lange blogstilte even terug om te zeggen dat Sanne en ik vandaag nét niet helemaal dood gingen. Ik reed vanmiddag op een redelijk drukke A1 bij Vathorst en wisselde van baan om een invoegende auto met aanhanger wat ruimte te geven. Omdat er links van me alweer een auto kwam aangesneld, voegde ik in met wat extra gas. Wat ik niet zag, was dat er op de linker rijstrook, drie auto’s verderop, werd geremd.
Met verschrikkelijk onprettige snelheid kwamen de remlichten van mijn voorganger op ons af. Remmend week ik uit naar rechts, waardoor de kont al begon te glijden en toen ging het allemaal heel snel. Met tegensturen werd het alleen maar erger. Dat was in theorie misschien bekend, maar als je links auto’s en rechts bomen tegemoet gaat denk je er niet aan om je stuur recht te houden. Daarna raakten we in een slip van 540 graden. Die kreeg ik wel aardig onder controle, maar ging toen met een rotgang achteruit langs de berm; rem tevergeefs ingetrapt. Toen we gras raakten gleed de auto weer de weg op waarna ik ‘m, nog altijd remmend, weer naar de kant duwde. Daar kwamen we uiteindelijk tot stilstand op de staart van de vangrail. Goed bedacht, die naam. Het hele avontuur speelde zich af op 150 meter asfalt.
Drie auto’s kwamen direct naar de kant om te vragen hoe het ging. Godzijdank — en dat bedoel ik in de meest religieuze zin van het woord — mankeerden we helemaal niets. Een spoor van vernieling was er ook niet; we hadden niets en niemand geraakt.
In één van de drie auto’s zat Dave, een politieman die net klaar was met zijn dienst en recht achter ons reed toen alles misging. Hij pleegde wat telefoontjes en regelde een sleepwagen. Voor zover we konden zien hadden we alleen een gescheurde band en een door asfalt gehavende velg. De achteras zal ook wel een dreun hebben gehad, maar dat horen we begin volgende week wel, als onze wagen bij de garage staat.
Tot mijn volgende bijna-doodervaring!
26 april 2009
19:57