Oscar Alexander

Afgelopen weekend hadden we een heel gezellig feestje in Maastricht, waarbij:

• er meer bier was dan Oost-Europa in een jaar consumeert;
• ieder plat meubelstuk na 3:00 uur op een post-jaarwisselingse glasbak leek;
• een jongen geslagen, met de dood bedreigd en Hollywood-esk achterna gezeten werd in de binnenstad;
• mensen om half zes op de grond bleven slapen;
• er de volgende morgen in de entree van het flatgebouw een cynisch bedankje hing namens de medebewoners.

Mestreech de gàkste! Hier wat slechte 100 ASA lomootjes:

^ Toen de salontafel te klein werd voor alle lege bierflesjes doken een paar jongens de stad in en raakten elkaar na vijf minuten kwijt. Feit: Als je zoveel op hebt dat een salontafel te klein wordt voor alle lege bierflesjes kun je beter niet meer de stad in duiken. Waarschijnlijk ben je elkaar na vijf minuten kwijt.

^ Een beroerde foto, maar een treffende weergave van de volgende morgen door mijn verkaterde, nog onbelensde ogen. Beroerd, dus.

^ Het briefje van de bittere ziel die ons bedankte voor ondermeer: harde muziek, kotsende mensen op het balkon en het rekening houden met niets en niemand. Als de kras onderaan kon spreken, dan sprak het een onwereldse vloek.