Oscar Alexander

Ergernissen zijn helemaal van deze tijd. En hoewel ik geloof dat je het gelukkigst bent wanneer je je ergernissen tot een minimum beperkt, ontsnapt mij soms ook een WTF.

Waar ik me dagelijks aan erger zijn mensen die bij het stoplichtknopje veranderen in volleerd Morse-typisten. Het aantal keren dat je op het knopje drukt is natuurlijk niet evenredig aan de snelheid waarop het stoplicht verkleurt. Het toont wél aan dat je:

• Geen reet begrijpt van verkeerslichten
• Je eigen oversteekbehoefte belangrijker vindt dan die van het andere verkeer
• Een kinderlijke fascinatie voor knopjes koestert
• Dit blog niet leest

Zelfs de lampjes die aangeven hoe lang je nog moet wachten dringen niet door tot de compulsieve stoplichtknopgebruiker. In een ideale wereld zou het knopje je vingerafdruk registreren en bij een tweede keer drukken beantwoorden met 220 Volt in je wijsvinger.

Blogtip: 1000 Tiny Things I Hate, van de Britse komedieschrijver Jon Brown.

Laatst in de videotheek speelde ik “zoek de verschillen” met twee hoezen van recente Seagal-films. Onmogelijk spelletje, bleek. Ik heb net zijn filmhoezen van het afgelopen decennium eens op een rijtje gezet (je moet wát) en kwam tot de treurige ontdekking dat iedere nieuwe film het vervolg op zijn vorige lijkt. Hetzelfde vette knotje, een lange, bij voorkeur leren jas en steeds die bodemloze frons langs de loop van een ongeladen pistool. De altijd aanwezige slagzinnen spreken ook tot de verbeelding (“Whoever set him up is definitely going down!” — Today You Die).

Seagal is de levende, onbeschaamde definitie van type casting en dat alleen maakt hem voor mij al een culticoon. Soort van. Hopelijk vindt meneer het zelf ook een beetje lollig.

Meer knotjes, slagzinnen en de Seagal-formule hierrr!