Oscar Alexander

Vanmiddag ging ik met collega Ralph de boer op. We zouden in Arnhem een klant ontmoeten en treinden zodoende via Ede/Wageningen door een troosteloos landschap richting het oost’n. En weer terug.

Op de terugweg moest ik een kwartier wachten op mijn aansluiting op Ede/Wageningen en besloot even mijn territorium te markeren op een openbaar toilet. Aan het eind van het perron prijkten twee grote deuren van RVS met lampjes ernaast en wat gezette WC-poppetjes erboven. Vrij intimiderend, voor een pishok. Ik kan me zo voorstellen dat mijn moeder zich er niet eens aan zou wagen.

Nodig als ik moest Dapper als ik was wierp ik 50 eurocenten in het gleufje, die er vervolgens 20 centimeter lager weer uitrolden. En ik vónd het al zo’n stom ding. Gelukkig hapte deur nummer twee wel toe en áchter deur nummer twee bevond zich een enorm, in RVS uitgevoerd, slechtverlicht, plaspaleis.

De deur viel achter me dicht, maar niet op slot, merkte ik toen ik er zachtjes tegenaan duwde. Nou was ik niets bruins van plan, maar voor die 50 cent verwacht ik wel wat urinale privacy. Die kwam na vijf seconden, toen de deur zichzelf vergrendelde, de toiletbril automatisch maar tergend langzaam omlaag ging en ik geheel ontknoopt klaarstond om te doen waarvoor ik kwam.

Voor mij hing een groot paneel met informatie over hoe vaak en wanneer het ding zichzelf reindigde, op kniehoogte naast mij hingen enorme steunbeugels voor parapoepers maar nérgens rondom mij vond ik een doorspoelknop. Wat is er gebeurd met die bevestigende “zo, dat lucht op”-knop?!

Ik liet de pot achter met één drijvend velletje WC-papier. De dispenser bevatte namelijk geen rol, maar losse velletjes. Een heerlijke ontdekking als je net even royaal van je af hebt gepoept, lijkt me. Dus ik ging mijn handen wassen. Maar in plaats van een vertrouwd wastafeltje met spiegel, hing er een vierkant apparaat met een opening en daarboven drie iconen. Naast elkaar. Water, zeep en warme lucht, leken ze te zeggen. Ik stak mijn handen in de opening. Niks. Ik drukte op de iconen. Niks. En toen spoelde er plotseling een lullig straaltje water over mijn handen. Hoe? Ik heb geen idee. Vervolgens kreeg ik het natuurlijk niet voor elkaar om ook zeep en droger bij de les te krijgen. Le fuq!

Teleurgesteld in iets dat doorgaans als een opluchting wordt ervaren stapte ik mijn trein in. De NS heeft een nieuw technologisch dieptepunt bereikt. Voortaan ga ik lekker alleen nog maar in stilstaande treinen plassen. Die snap ik tenminste.