Oscar Alexander

Vanmorgen om half acht rinkelde onze huistelefoon van de haak. Niemand belt ons zo vroeg en al zéker niet op de huislijn. Sanne, die er toch al uit moest, kroop uit bed en strompelde naar het apparaat om de volhardende beller te woord te staan. Het was Giel. Giel van de radio.

Een maand geleden had collega Ralph mij in een melige bui opgegeven om de dag te beginnen met een dansje en een lach, en nu was het zover. Alex mocht in slaapdronken toestand een liedje zingen door de radio’s van duizenden, wat zeg ik, miljoenen Nederlanders. Na de eerste twee regels liet mijn comateuze brein me in de steek, maar gelukkig mag ik het volgend jaar weer proberen. Fijne collega’s heb ik toch.

Luister hier het fragment (2,4mb)