Wanneer ik met een collega op pad ga komen we telkens een BN-er tegen in de stationshal van Utrecht CS. Twee weken geleden was het nog Sophie Hilbrand, afgelopen donderdag zagen we een snor met Midas Dekkers eraan vast. Hulde!
Wat ik ook heb gespot, op het station en langs de weg, zijn posters waarvan ik moest lachen. Neem die stoere lippen van onze nieuwe James Bond bijvoorbeeld. Ook grappig vond ik Jan Smit in zijn J-Style boxer, gevuld met een hapje paling. Nu wil ik ook graag zo’n broekje hebben.
Sanne zocht voor haar schildercursus een knappe foto om na te schilderen en ik moest denken aan het werk van een Poolse fotograaf die ik een tijdje geleden had ontdekt. Andrzej Dragan heet de beste kerel, en ik zag tot mijn verbazing dat ik hem nog niet eerder aan jullie heb voorgesteld. Ik kan zijn werk omschrijven als grauw, akelig, schilderachtig en intrigerend, maar je zult het vooral met je eigen bolle ogen moeten zien. Lees daarna wel even een Nijntje boekje zodat je weer goed kunt slapen.
Oh, en mocht je nou een hele film in deze stijl willen zien, dan is 300 wat voor jou (2007). Onlangs door Big Spaceship voorzien van een fraaie website.
Sinds ik vorig jaar mijn oversized Technics doofmakers kocht voor publiek vertoon zie ik steeds vaker grote koptelefoons op straat, TV en in glimmende tijdschriften. Ook nu weer in die clip van Bodyrox ft. Luciana (de levende definitie van “sexy”). Nou heb ik niet de illusie dat ik trends veroorzaak, maar ik geneer me schijnbaar minder met progressief modespul dan anderen. En reken maar dat mijn authentieke gaaspetje van 2004 een goede oefening was voor de Amersfoortse lachspieren.
Wanneer zo’n verschijnsel wordt opgepakt en gepopulariseerd door de early adopters volgt de massa. Het volk dat hip wil zijn, maar niet afwijkend en per definitie dus niet hip. Keuze en verkrijgbaarheid nemen toe, ten koste van de prijs en exclusiviteit. Wat de hipsters vorig jaar voor een habbekrats op de rommelmarkt scoorden hangt nu voor de hoofdprijs aan de rekken. Maar ja, dat is mode voor je.
Panasonic (het Technics moedermerk) springt nu in op de koptelefoontrend en lanceert een prachtige lijn retro-koptelefoons in verschillende kleuren. Volgens recensies zijn ze kwalitatief dik in orde en nog goed betaalbaar ook ($ 60). Nu kan iedereen er weer uitzien zoals-ie dat vorig jaar niet durfde :)
Nu we ons om bandbreedte geen zorgen meer hoeven te maken en Flash dikke vriendjes is geworden met video, is de tijd rijp om mezelf te storten op motion graphics. Niet alleen omdat het kán, maar vooral omdat ik helemaal sexy word van de kunstwerkjes van bijvoorbeeld Onesize en Renascent. Ik zeg kunstwerkjes omdat hun mooiste werk vaak niet commercieel is. Het zal jaren aan studie kosten voordat ik alle software en technieken beheers (Premiere, After Effects, 3D Studio), maar als ik nu niet begin komt het er misschien nooit van. Zodra de nieuwe Mac binnen is gaan we van start, maar stop ondertussen vooral de reacties vol met linkjes naar gevierde motion designers!
Die David moet maar gastblogger worden, want hij blijft me bestoken met heersende linkjes. Vorige week al een site die gratis en voor niets een kijkje biedt in de überhippe Japanse streetwear en nu weer een tweetal filmpjes van Lasse Gjertsen, een creatieve Noorse muzikant van 22. Hyperactive is erg geestig, maar Amateur ligt wat beter in het gehoor. Beiden de moeite waard!
Logo-illustrator David tipte mij dat Wallnote, mijn web 2.0 takenbeheer tool, zojuist haar drieduizendste gebruiker heeft overtuigd. Ik heb al weken niet meer aan de site gesleuteld, maar ik krijg nog dagelijks leuke reacties van enthousiaste gebruikers.
In de statistieken kom ik regelmatig positieve reviews tegen, zo ook deze. Grappig om te zien hoe de site in golven bezocht wordt wanneer er weer iemand over geschreven heeft. Vanmiddag maar even de NY Times getipt; het is 37signals immers ook gelukt.
Erg slecht dat ik zelfs de kop jat van K10k–waar dit bericht al dagen geleden geplaatst werd–maar het is zaterdag en op zaterdag mag alles. Ter zake; Nike heeft golfballetjes ontwikkeld die je verder mept dan andere golfballetjes. Bij een concurrerend merk zou een dergelijke uitvinding ondersteund worden met een hoop jargon, algebra en grafiekjes. Niet bij Nike. Met niet meer dan een ludieke tekst en wat quasi-wetenschappelijke opnames van de balletjes die door willekeurige objecten worden geschoten, schopt Nike zich tot het koelste golfmerk in mijn wereld. En ik houd niet eens van golf. Ga het zien: Juice 312
