Door de gelikte presentatie doet men het voorkomen als één grote videogame, maar dat zal niet geheel onbewust zijn. Jongeren laten zich nou eenmaal niet meer overtuigen door een grote envelop met foldertjes. Do something amazing, het nieuwste wervingsinstrument van de United States Air Force, moet het bloed van duizenden jonge Amerikanen sneller doen stromen en die missie kan wel eens gaan slagen.
Leesvoer voor de lunchpauze; een komisch artikel over MySpace op Wired.
Een maand of wat geleden zag ik al een stukje opname van de nieuwe BRAVIA commercial die volgens geruchten ongeveer achttien miljoen dollar heeft gekost. Het resultaat mag er zijn, hoewel ik de vorige krachtiger vond door het sterkere contrast tussen visuele chaos en muzikale rust.
Omdat de scooter geheel volgens afspraak gisteren werd geleverd (videoverslag), kon ik vandaag voor het eerst op mijn snelle glimmer naar de zaak en terug. Het iets eerder opstaan en de koude rijwind waren wel te verdragen, maar als amateur bromfietser zijn er twee dingen onwijs hinderlijk: fietsers en het ‘bromfiets op de rijbaan’-beleid.
Gisterenavond heb ik ruim een half uur zitten puzzelen met Google’s satellietfoto’s van Amersfoort, zoekend naar de weg van de minste weerstand. Wat de foto’s alleen niet vertellen is dat 50% van je opties is afgesloten wegens werkzaamheden, en dat scholieren drie fietsen breed de smalle straatjes rond het Amersfoortse centrum verstoppen als een drol na twaalf bananen. Daarnaast is het me volstrekt onduidelijk welke rode paden je als bromfietser nou wél en niet mag berijden. De G11 en G12 verkeersborden zijn in Amersfoort niet bepaald consequent gezaaid, merk ik nu. De rijbaan is wat regelgeving en drukte betreft een stuk aantrekkelijker, maar wat het aan fietsers ontbreekt compenseert het met rode stoplichten.
Verder is de scooter een briljant vervoersmiddel. Het zit heerlijk, hij ziet er cool uit en 50 km/u fiets je alleen op een goede dag. Ik moet alleen nog een weg door Amersfoort vinden waarbij ik minder last heb van het scholierenpeloton. Nog even wachten tot we van A naar Beter zijn, vrees ik.
M’n neefje (anderhalf jaar). Mooiste ventje ter wereld.
Vandaag wat foto’s gemaakt van m’n schatje met de schitterende 50mm Canon lens van collega Laurens.
Sanne heeft via Randstad een tijdelijke baan als ‘operations assistant’ op de designafdeling van Philips in Amersfoort. In het nest van de Senseo’s, Ladyshaves en PerfectDrafts werken een stuk of veertig creatieven die wel eens leuke linkjes uitwisselen. Eén daavan was deze: The world’s most photorealistic vector art.
Je zult de beperkingen van Adobe Illustrator moeten kennen om de illustraties écht te kunnen waarderen. Illustrator kent namelijk geen kwasten, maar enkel lijnen en verloopjes. Klikken op de ‘outline’ linkjes onder sommige thumbnails toont het complexe onderliggende verloopnet.
Wat mensen al niet verzinnen om van de straat te blijven…
Onderstaand effect bedacht ik gisteren toen ik me realiseerde dat je met Google Maps best leuke dingen kunt doen nu ze Nederland wat scherper op de kaart hebben staan. Of we het ooit gaan gebruiken weet ik nog niet.
De zwarte auto links van ‘Onstuimig’ is de oude Mazda van collega Gertjan :)
Eén van mijn laatste projecten bij JustDesign was de website voor fotograaf en vriend Folkert Rinkema. Folkert is een stoere kerel met een oog voor drama. Hij fotografeert op de meest mistroostige locaties, veelal in opdracht van Nederlandse hulporganisaties, en zijn werk verdiende een passend jasje. Daarvoor benaderde hij ons. Het feit dat Folkert zelf ook vormgever is maakte de samenwerking heel soepel en we zijn beiden te spreken over het resultaat. Neem eens een kijkje als je tijd hebt.
