Oscar Alexander

Op 6 augustus 2004 schreef ik mijn voor het eerst over mijn megalomane plannen om een grote online community te stichten en daar stinkend rijk mee te worden. Talloze ideeën hebben het sindsdien afgelegd tegen mijn gebrekkige doorzettingsvermogen. Op deze na.

Halverwege 2007 kwam ik op het idee om een forum te starten voor Nederlandse fashionistas en shopaholics. Dat was er namelijk nog niet. De afgelopen maanden heb ik een eigen forumsysteem onwikkeld in PHP en vanmiddag, iets na énen, zag Freshville het daglicht. De thema’s zijn inmiddels iets uitgebreid en het design is gaandeweg ongeveer vijf keer over de kop gegaan. De naam kwam — zoals voor mijn projecten inmiddels gebruikelijk is — op het allerlaatste moment.

Thema’s
In plaats van de site enkel te richten op kleding, heb ik besloten om een platform te creeëren voor hippe vogels in het algemeen. Naast kleding kun je er nu dus ook lullen over design, kunst en obscure bandjes. Het leek me ook leuk om een sub-forum te hebben waar oude Casio horloges en vintage zonnebrillen verhandeld kunnen worden, dus dat is ook opgenomen.

Promotie
Over de promotie heb ik nog niet heel veel nagedacht. Naïef als ik ben geloof ik dat Google me het meeste verkeer zal opleveren, maar ik besef ook dat mensen zich niet gaan aanmelden op een forum waar geen hond komt. Ik reken er dus op dat je al je vrienden even op de hoogte brengt :)

Toekomst
De grote droom is natuurlijk dat Freshville dé community wordt van hip Nederland, waar dagelijks wordt gediscussieerd over nieuwe trends en bands. Ik wil ook gaan lobbyen bij boetiekjes om de winkeliers (mensen met kennis) op Freshville te krijgen. Dat geeft hen extra exposure en zo komen de andere leden meer te weten over nieuwe collecties, trends, enzovoort. Het lijkt me ook leuk samenwerkingen te doen met tijdschriften als CODE om de offline hipsters online te krijgen en andersom.

Hoe het allemaal gaat lopen is nog een groot raadsel, maar dit is wel het project waar ik voorlopig mijn schouders onder ga zetten. De site is ontwikkeld op een Mac en er treden nog wat schoonheidsfoutjes op in Internet Explorer, maar wat mij betreft zijn de poorten van Freshville officieel geopend. Check het uit!

Ergernissen zijn helemaal van deze tijd. En hoewel ik geloof dat je het gelukkigst bent wanneer je je ergernissen tot een minimum beperkt, ontsnapt mij soms ook een WTF.

Waar ik me dagelijks aan erger zijn mensen die bij het stoplichtknopje veranderen in volleerd Morse-typisten. Het aantal keren dat je op het knopje drukt is natuurlijk niet evenredig aan de snelheid waarop het stoplicht verkleurt. Het toont wél aan dat je:

• Geen reet begrijpt van verkeerslichten
• Je eigen oversteekbehoefte belangrijker vindt dan die van het andere verkeer
• Een kinderlijke fascinatie voor knopjes koestert
• Dit blog niet leest

Zelfs de lampjes die aangeven hoe lang je nog moet wachten dringen niet door tot de compulsieve stoplichtknopgebruiker. In een ideale wereld zou het knopje je vingerafdruk registreren en bij een tweede keer drukken beantwoorden met 220 Volt in je wijsvinger.

Blogtip: 1000 Tiny Things I Hate, van de Britse komedieschrijver Jon Brown.

Laatst in de videotheek speelde ik “zoek de verschillen” met twee hoezen van recente Seagal-films. Onmogelijk spelletje, bleek. Ik heb net zijn filmhoezen van het afgelopen decennium eens op een rijtje gezet (je moet wát) en kwam tot de treurige ontdekking dat iedere nieuwe film het vervolg op zijn vorige lijkt. Hetzelfde vette knotje, een lange, bij voorkeur leren jas en steeds die bodemloze frons langs de loop van een ongeladen pistool. De altijd aanwezige slagzinnen spreken ook tot de verbeelding (“Whoever set him up is definitely going down!” — Today You Die).

Seagal is de levende, onbeschaamde definitie van type casting en dat alleen maakt hem voor mij al een culticoon. Soort van. Hopelijk vindt meneer het zelf ook een beetje lollig.

Meer knotjes, slagzinnen en de Seagal-formule hierrr!

Oké, als het cookie van je Wordpress admin is verlopen weet je zeker dat je te lang niets van je hebt laten horen. Ik kan duizend smoesjes verzinnen, maar waar het vooral op neerkomt is dat ik niets vond dat ik persé wilde delen. Tot nu.

Een half jaar geleden werden we al getrakteerd op een handjevol gelikte renders, maar verder was er weinig bekend over de broekzak DJ van het Zweedse Tonium. Vanaf deze maand is het apparaat eindelijk leverbaar en is ook de website — geen idee hoe lang al — voorzien van werkelijk alle denkbare informatie. Hoog tijd om eens uit te zoeken of we hier te maken hebben met de übergadget of miskoop van 2008.

Nou moet je weten dat ik nog nooit een draaitafel heb aangeraakt (mits je de met motown belegde platenspeler van mijn vader meerekent), maar sinds ik las over Numark’s iDJ2 ontstond spontaan de ambitie om vette platen te mengen. Vette muziek, moet u weten, is namelijk wel mijn ding. Nou heeft het prijskaartje (€ 700) en mijn laatste restje gezond verstand me ervan weerhouden het DJ avontuur te ondernemen.

En dan komt ineens dit stukje Zweeds vernuft. Niet veel groter dan je moeder’s prepaid mobieltje en uitrust met vrijwel alle iDJ2 features. Behalve dan dat je hier geen iPod in prikt, want de Pacemaker is zélf een volwaardige MP3-speler met een genereuze 120gb aan opslag. Genoeg voor zo’n 30.000 tracks. Bovendien ziet het ding eruit als PURE SEKS en is het met € 520 een stuk betaalbaarder dan de iDJ2.

In woorden uitleggen waarom het apparaat je nieuwe beste vriend wordt is zonde als ik je ook op hun eigen schitterende website kan wijzen. Bij deze.

De stijlvolle animatie van studio Ljudbilden & Piloten moet je ook even checken.

* gooit spaarvaken kapot *

Bernice Notenboom is de eerste Nederlandse vrouw die op skies de Zuidpool gaat bereiken. Dat doet ze om aandacht te vragen voor de klimaatverandering en de daardoor slinkende ijskappen. Toch schijnt de kou — zo’n 25 graden onder nul — haar te nekken. Het eerste dat ze doet wanneer ze thuiskomt is een lekker warm bad nemen. Mooi hè?

Lieve mensen! 2007 loopt op zijn eind en dat geeft mij mooi de gelegenheid jullie niets dan het beste te wensen voor 2008. Concrete voornemens heb ik nog niet, maar ik wil vooral mijn best doen er weer het meeste van te maken. Een jaar zonder concessies of spijt. Goede wissel morgenavond en let op die vingers hè! Schrijven met je voeten is één keer leuk…

Vanmiddag ging ik met collega Ralph de boer op. We zouden in Arnhem een klant ontmoeten en treinden zodoende via Ede/Wageningen door een troosteloos landschap richting het oost’n. En weer terug.

Op de terugweg moest ik een kwartier wachten op mijn aansluiting op Ede/Wageningen en besloot even mijn territorium te markeren op een openbaar toilet. Aan het eind van het perron prijkten twee grote deuren van RVS met lampjes ernaast en wat gezette WC-poppetjes erboven. Vrij intimiderend, voor een pishok. Ik kan me zo voorstellen dat mijn moeder zich er niet eens aan zou wagen.

Nodig als ik moest Dapper als ik was wierp ik 50 eurocenten in het gleufje, die er vervolgens 20 centimeter lager weer uitrolden. En ik vónd het al zo’n stom ding. Gelukkig hapte deur nummer twee wel toe en áchter deur nummer twee bevond zich een enorm, in RVS uitgevoerd, slechtverlicht, plaspaleis.

De deur viel achter me dicht, maar niet op slot, merkte ik toen ik er zachtjes tegenaan duwde. Nou was ik niets bruins van plan, maar voor die 50 cent verwacht ik wel wat urinale privacy. Die kwam na vijf seconden, toen de deur zichzelf vergrendelde, de toiletbril automatisch maar tergend langzaam omlaag ging en ik geheel ontknoopt klaarstond om te doen waarvoor ik kwam.

Voor mij hing een groot paneel met informatie over hoe vaak en wanneer het ding zichzelf reindigde, op kniehoogte naast mij hingen enorme steunbeugels voor parapoepers maar nérgens rondom mij vond ik een doorspoelknop. Wat is er gebeurd met die bevestigende “zo, dat lucht op”-knop?!

Ik liet de pot achter met één drijvend velletje WC-papier. De dispenser bevatte namelijk geen rol, maar losse velletjes. Een heerlijke ontdekking als je net even royaal van je af hebt gepoept, lijkt me. Dus ik ging mijn handen wassen. Maar in plaats van een vertrouwd wastafeltje met spiegel, hing er een vierkant apparaat met een opening en daarboven drie iconen. Naast elkaar. Water, zeep en warme lucht, leken ze te zeggen. Ik stak mijn handen in de opening. Niks. Ik drukte op de iconen. Niks. En toen spoelde er plotseling een lullig straaltje water over mijn handen. Hoe? Ik heb geen idee. Vervolgens kreeg ik het natuurlijk niet voor elkaar om ook zeep en droger bij de les te krijgen. Le fuq!

Teleurgesteld in iets dat doorgaans als een opluchting wordt ervaren stapte ik mijn trein in. De NS heeft een nieuw technologisch dieptepunt bereikt. Voortaan ga ik lekker alleen nog maar in stilstaande treinen plassen. Die snap ik tenminste.

De gaming kreet “w00t“, volgens correct l33t-speak gespeld met twee nullen, is opgenomen in het Merriam-Webster woordenboek. Volgens algemeen directeur John Morse geeft de term het toenemend gebruik van numerieke tekens in woorden weer. De Scrabble-fabrikant zal er niet om lachen. Die moet ineens 10 extra steentjes gaan produceren.

Onstuimig is een t-shirt label begonnen samen met onze nieuwe design collega Kjell. Het idee is simpel; shirts met prints die inspelen op actualiteiten, in beperkte oplage en tegen een leuke prijs. Nieuws gaat immers nooit lang mee, maar zolang het hot is ben jij helemaal de shitbom want je zit er bovenop.

Speciaal voor de jaarwisseling heeft Kjell een supervet — of wreed, zoals hij dat zelf noemt — shirt ontworpen. Je zou het ook dope, flex of zelfs lauw kunnen noemen. Dat shirt is het allemaal en we hebben er nog maar een paar. Dus als jij de show wilt stelen in de kroeg met een knalrood shirt en zilveren print, wees er dan snel bij. Voor maar 24 euro is-ie van jou. Bestel hierrr!

Lara Croft, move over. Sinds kort is er een nieuwe dame die gamersharten wereldwijd sneller doet kloppen en wel eentje van vlees en bloed. Jade Raymond is haar naam. Als producer van Ubisoft’s stokpaardje Assassin’s Creed staat ze regelmatig in de schijnwerpers en heeft talloze hormonaal gefrustreerde gamers doen opveren. Inmiddels heeft Jade een unofficial official fansite en vinden haar aanbidders dat Assassin’s Creed eigenlijk “Jade Raymond’s Assassin’s Creed” had moeten heten. Toegegeven, haar interview op GameTrailers (deel 2) is inderdaad wel érg charmant.