Oscar Alexander

Soms laat de statistiek het even afweten. Op zo’n dag kun je maar beter ramen en deuren sluiten en je moeder een kraslot voor je laten halen.

Net als je dacht dat je alles wel had gezien in Amersfoort opent er ineens een tostibar aan de Hof. Tosti’s, je kent ze van ham en kaas; van vier uur ’s nachts. Geroosterde broodjes die het op ieder moment van de dag goed doen. Vooral als ze zijn bereid zoals Toast! het doet, met bijvoorbeeld Indiaase kip, zalm en kaviaar of het archetype met ham en kaas, “maar dan wél lekker,” zoals de menukaart benadrukt. Met zijn tostibar heeft oprichter Dirk-Jan Stip, die eerder het succesvolle Coffee Corazon opende, volgens mij een nationale primeur in handen. En neem van mij aan dat alle goede dingen die je over Toast! hoort waar zijn. De broodjes zijn lekker en verrassend betaalbaar, bedieningsmeisje Maaike is erg leuk en nergens anders drink je Mexicaans maïsbier voor maar € 3,50.

Het énige waar ik me zorgen om maak is het najaar, want hoewel ze een prachtig terras hebben is er binnen geen stoel te bekennen. Dat betekent dat je je tosti in de regen zal moeten eten zodra de herfst weer aanbreekt. Maar daar gaan we nu lekker niet aan denken. Het is zomer! Tosti’s! Maaike!

In plaats van een lange strandvakantie besloten we dit jaar de vakantiedagen te verspreiden over drie kortere vakanties. Bovenaan de lijst stond Barcelona. Daar zijn we eerder geweest en we houden van die stad, maar dit keer kwamen we voor de zee. De stad zouden we dan ’s avonds wel weer zien, als we honger kregen. Of lekkere dorst.

Het weer pakte helaas minder zomers uit dan gehoopt, waardoor we toch meer hebben gedaan dan we ons hadden voorgenomen. Leuke dingen, wel. Nieuwe tentjes ontdekt, gedronken, gedanst, geshopt, gestarbuckst, gefietst en gelopen. Véél gelopen. We hebben weer een mooie vakantie om op terug te kijken, maar met Florence en New York voor de boeg begin ik me af te vragen of we wel echt aan “vakantie” toe komen dit jaar…

Bekijk de foto’s in Flash (full-screen pics) of HTML.

Na een lange blogstilte even terug om te zeggen dat Sanne en ik vandaag nét niet helemaal dood gingen. Ik reed vanmiddag op een redelijk drukke A1 bij Vathorst en wisselde van baan om een invoegende auto met aanhanger wat ruimte te geven. Omdat er links van me alweer een auto kwam aangesneld, voegde ik in met wat extra gas. Wat ik niet zag, was dat er op de linker rijstrook, drie auto’s verderop, werd geremd.

Met verschrikkelijk onprettige snelheid kwamen de remlichten van mijn voorganger op ons af. Remmend week ik uit naar rechts, waardoor de kont al begon te glijden en toen ging het allemaal heel snel. Met tegensturen werd het alleen maar erger. Dat was in theorie misschien bekend, maar als je links auto’s en rechts bomen tegemoet gaat denk je er niet aan om je stuur recht te houden. Daarna raakten we in een slip van 540 graden. Die kreeg ik wel aardig onder controle, maar ging toen met een rotgang achteruit langs de berm; rem tevergeefs ingetrapt. Toen we gras raakten gleed de auto weer de weg op waarna ik ‘m, nog altijd remmend, weer naar de kant duwde. Daar kwamen we uiteindelijk tot stilstand op de staart van de vangrail. Goed bedacht, die naam. Het hele avontuur speelde zich af op 150 meter asfalt.

Drie auto’s kwamen direct naar de kant om te vragen hoe het ging. Godzijdank — en dat bedoel ik in de meest religieuze zin van het woord — mankeerden we helemaal niets. Een spoor van vernieling was er ook niet; we hadden niets en niemand geraakt.

In één van de drie auto’s zat Dave, een politieman die net klaar was met zijn dienst en recht achter ons reed toen alles misging. Hij pleegde wat telefoontjes en regelde een sleepwagen. Voor zover we konden zien hadden we alleen een gescheurde band en een door asfalt gehavende velg. De achteras zal ook wel een dreun hebben gehad, maar dat horen we begin volgende week wel, als onze wagen bij de garage staat.

Tot mijn volgende bijna-doodervaring!

En voordat je het weet ben je 28. Ik zit nu officieel dichter bij de 30 dan de 25, wreef Sanne er gisteren even in. Maar om nou heel eerlijk te zijn voel ik me geen dag ouder dan een jaar geleden. Hooguit wat wijzer. En eigenlijk was ik toch al uitgekeken op dat 27.

Wat meer tekenen, dat gaan we dit jaar maar eens doen. En wat voortanden kwijtraken met mijn nieuwe fixie. Een kunstgebit vóór mijn 29e lijkt me een mooie prestatie.

Een nieuw, klein project van mezelf heeft gisteravond het daglicht gezien. Voor zover daar ’s avonds sprake van is dan. AANDAG heet het en het is een soort shout box waar iedereen iets kan roepen zonder in te hoeven loggen. Maar alleen op maandag, want de rest van de week is de tent gesloten. Met AANDAG is er nu eindelijk een platform voor schaamteloze zelfpromotie en een podium voor de lollige videos en plaatjes die je zou doorsturen als je vrienden had. Om je niet zes dagen met bezweete handjes in spanning te houden hier maar even een screenshot voor wie nét de boot en de blote rocker met kettingzaag heeft gemist:

AANDAG ontstond precies een week geleden, toen een nieuwsbrief van Rory per ongeluk met CC, in plaats van BCC, naar zijn hele poeziealbum werd verstuurd. Iedere ondeugd die iets te spammen had deed een reply-all en zo ontstond de gezelligste maandag ooit. Als een herboren maandagochtendkring op de basisschool, maar dan zonder paardenverhalen van stinkende meisjes.

In het Friese Aalsum is tot vijf keer toe de deksteen van een graf geschoven. Vier keer is er aangifte gedaan, waarna de politie besloot een camera op te hangen om de boef te ontmaskeren. In de opnames is alleen geen boef te bekennen. Wel een steen van 450 kilo die zichzelf in enkele seconden een meter verschuift. En daarom verklaart politie Aalsum de zaak opgelost.

Hier mijn gedachtenkwartet:

De radeloze koster van het kerkhof geeft nu grote muskusratten maar de schuld. Alsof het imagoprobleem van ratten nog niet groot genoeg was. Ik vraag me dan meteen af waarom we nog mensen naar oorlogsgebieden uitzenden, als Friesland beschikt over onzichtbare ratten die 450 kilo kunnen verplaatsen, oftewel 17 Soedanezen, oftewel 3 Amerikanen. Dit is wat ik me voorstel bij zo’n superrat, in zichtbare toestand, die naast het opeten van hele schoolbussen ook het tot waanzin drijven van Friese kosters meester is.

Je gelooft me niet hè? Lees zelf.

Bijna een jaar geleden opende H&M’s sjieke zusje COS haar deuren in Den Haag en ik heb er spijt van dat ik er gisteren pas ben gaan kijken. COS is namelijk hemel op aarde voor wie van designer fashion houdt, maar niet wil betalen voor het label. En de betaalbaarheid is dan ook de enige eigenschap die verraadt dat COS onderdeel is van de H&M Group. Wat stijl en kwaliteit betreft staat het er mijlenver boven, zowel in collectie als winkel. De pashokjes zijn zo groot als een goedkope hotelkamer en het personeel neemt alle tijd voor je zonder opdringerig te zijn. De stoffen ogen en voelen als het materiaal waar je in boetiekjes zomaar het dubbele voor betaalt. Longsleeves kosten, afhankelijk van het materiaal, tussen de 30 en 70 euro; t-shirts ongeveer 30 en overhemden gaan voor 60 euro.

Net als bij IKEA wordt er goed afgekeken, want designers bepalen de mode, niet de confectiehuizen. Daar maakte een verkoper ook geen geheim van, die een leren jack aanwees dat érg op een jack van Rick Owens leek. COS laat zich verder graag inspireren door Scandinavische labels als Filippa K.

Na dik twee uur rondneuzen en passen verlieten we de winkel met twee volle tassen en ik kan niet wachten tot mijn volgende salaris binnen is. COS is mijn nieuwe favoriete merk en ik kan iedereen aanraden er eens een zaterdagje voor naar Den Haag af te reizen. Als zij ooit een webshop krijgen ga ik bankroet.

Check vooral de reportage van Monocle over COS of dit stukje op FashionUnited voor meer over het concept.

Oké, dus na twee weken wachten kregen we via FromUS2EU onze Flip MinoHD binnen bij Onstuimig. Dat is de gloednieuwe HD uitvoering van de populaire Flip broekzakcamcorder. Niet veel groter dan, nou ja, een broekzakcamcorder. De HD is in het derde kwartaal van dit jaar pas buiten de VS verkrijgbaar, dus het moest even met een omweg.

Vanmiddag speelde dit hartverwarmende tafeeltje zich af voor ons raam. Wat mij betreft de eerste YouTube-waardige opname.

Het was een donderdag zoals iedere andere donderdag, tot collega Shanna me wees op The Alex Foundation. Op de homepage staat een grote, grijze Psittacus Erithacus. Of Afrikaanse grijze papegaai, voor aficionados. Die baas van een papegaai is dus Alex. En Alex is hartstikke dood.

Jarenlang was Alex het pientere proefdier voor onderzoek naar vogelintelligentie. Zo kende Alex 100 benamingen voor objecten, kleuren en acties en kon hij tot wel zes objecten tellen. ZES. EFFING. OBJECTEN. Maar toen vloog Alex naar de eeuwige jachtvelden en raad eens was? Zijn opvolger heet Griffin. Dat is zo goed als Engels voor Griffioen. Ik voel me speciaal en een klein beetje paranoïde.

In de webshop kun je terecht voor alles wat je nooit hebt willen hebben. Zoals de bestseller Alex & Me, een überhip Remember Alex t-shirt of een ketting met zijn laatste woorden “See you tomorrow“. Zó slim was-ie dus ook weer niet.